Ψήγματα ανθρώπινης επαφής. Αυτό δεν ψάχνεις;

by janatziveleki

Περπατάς σε δρόμους γεμάτους κόσμο. Ανεβαίνεις κυλιόμενες σκάλες προσπερνώντας αυτούς που στέκονται δίπλα. Χώνεσαι σε βαγόνια που μεταφέρουν την μοναξιά σου στοιβαγμένη δίπλα στις μοναξιές των άλλων. Πίνεις το ποτό σου σε μπαρ γεμάτα φοβισμένες επιθυμίες. Και καμιά φορά κάποιος σε αγγίζει. Σε πιάνει απ’ την μέση, σου δίνει ένα φιλί. Δεν ξέρεις που θα βγει. Δεν ξέρεις αν θα είναι όπως το ονειρεύτηκες. Αλλά αφήνεσαι…

Η μικρή αδελφή της μικροαστικής ηθικής, προσαρμοσμένη στους καιρούς που ζούμε. Να γνωρίσεις έναν ψηλό, εμφανίσιμο, συνειδητοποιημένο, αν έχει και δουλειά… τι ευτυχία! Ή αντίστοιχα, μια όμορφη, φρέσκια, γλυκιά κοπέλα, να ξέρει τι θέλει κι αν μαγειρεύει κιόλας… ότι καλύτερο! Να βλέπετε μαζί ταινίες και να κάνετε βόλτες στην πόλη πιασμένοι απ’ το χέρι. Να παραγγέλνετε απ’ έξω και να σκάτε μαζί στα γέλια. Να σε αγκαλιάζει και να ξέρεις ότι υπάρχει κάποιος άνθρωπος που σε θέλει γι’ αυτό που είσαι. (Μα τι στο καλό; Όλοι τα ίδια ψάχνουμε; Κι αν είναι έτσι, γιατί να είναι τόσο δύσκολο να τα βρούμε;)

-Ωραία όλα αυτά. Αλλά δεν είναι λίγο σα να θέλεις να φτάσεις με τη μία στο τέλος; Σαν αυτό που ψάχνεις να βρεις να είναι μια σεκάνς όμορφα μονταρισμένη βγαλμένη μέσα από ρομαντική κομεντί; Σα να θέλεις απλώς να τακτοποιηθούν οι εκκρεμότητες και να ζήσεις κι εσύ (όπως νομίζεις ότι έχουν ζήσει κι οι άλλοι) μονομιάς τον μεγάλο έρωτα;

Αναρωτιέμαι πάντα, το να ψάχνουμε να βρούμε κάποιον εκεί έξω πανομοιότυπο με αυτό που ονειρευόμαστε δεν είναι λιγάκι παιδιάστικη εμμονή και υπερβολικός εγωισμός; Σα να διαβάσαμε στις οδηγίες χρήσης πως υπάρχει ένα «παιχνίδι» ίδιο με εμάς και ότι μας χώρισαν μόλις βγήκαμε απ’ το εργοστάσιο παραγωγής παιχνιδιών. Και ψάχνουμε από τότε να το βρούμε. Για να παίξουμε μόνο μαζί του. Εν τω μεταξύ, άλλα «παιχνίδια» περνούν από δίπλα μας κάθε στιγμή και σχεδόν ποτέ δεν τους δίνουμε την ευκαιρία να μας δείξουν πως είναι, τι είδους παιχνίδια ξέρουν να παίζουν, αν μπορούν να μας κάνουν να χαμογελάσουμε.

-Ο μύθος του μοναδικού μεγάλου έρωτα. Κι αν δεν είναι έτσι; Αν χάνουμε χρόνο, ενέργεια, ευκαιρίες, αν ξοδεύουμε δυνατότητες και ωραίες στιγμές περιμένοντας τον έναν/την μία να έρθει να μας πάρει απ’ το χέρι; Κι όλοι οι υπόλοιποι, στις κυλιόμενες σκάλες, στα βαγόνια των τρένων, στους δρόμους της πόλης; Στα μπαρ; Παιχνίδια σπασμένα ή αχρησιμοποίητα;

Κανένα απ’ αυτά δεν είναι για σένα;

Δημοσίευση idocers

Advertisements