Ένας κύριος

by janatziveleki

Πότε περάσαν τα χρόνια. Αναρωτιέσαι. Κοιτάς γύρω σου. Κινητό. Σακάκι. Προθεσμίες. Τράπεζα. Μια γυναίκα που μεγάλωσε δίπλα σου. Παιδιά που σε φωνάζουν μπαμπά. Πότε έγιναν όλα αυτά. Αυτοκίνητο. Ταμπέλες. Βγαίνεις στην γνωστή έξοδο. Χρόνια τώρα. Τα ίδια. Έχεις ότι θες. Κι ακόμα περισσότερα. Κι όμως πάντα κάτι λείπει. Είσαι το ίδιο εκείνο παιδί στο σώμα ενός άλλου. Προσπαθείς να το κάνεις δικό σου κάθε φορά. Στο γυμναστήριο. Στο σεξ. Στο ντους. Πιο πολύ προσπαθείς να κερδίσεις το δικό σου κορμί παρά ένα άλλο. Μη σε προδώσει. Μη σε κουράσει. Μη σε αφήσει στο δρόμο. Θυμάσαι όταν ήσουν μικρός, τότε που όλα ήταν πιθανά, τότε που ο κόσμος ήταν αχαρτογράφητος στο μυαλό σου, τότε που σκεφτόσουν πως θα ήταν αν ήσουν αλλού. Τώρα μεγάλωσες κι ο κόσμος είναι μικρός. Χωράει σε μερικές ίντσες. Δυο τρία κλικ. Κι όταν ταξιδεύεις για να τον φτάσεις προτιμάς να διαβάζεις εφημερίδα παρά να κοιτάς έξω απ’ το παράθυρο. Όλα έχουν γίνει. Κι όλα μπορούν να συμβούν. Αυτό κλέβει κάπως την μαγεία απ’ τα πράγματα. Τα κάνει να ξεθωριάζουν, να στάζουν σαν σταγόνες της βροχής αφήνοντας μια εικόνα χωρίς χρώματα. Μα ποιος πιστεύει στην μαγεία σε αυτήν την ηλικία έτσι κι αλλιώς. Δεν είσαι πια παιδί. Είσαι ο πατέρας των παιδιών. Ο άντρας χάνει ένα δικαίωμα όταν γίνεται πατέρας. Ή μάλλον το φυλάει για ειδικές περιπτώσεις. Να γίνεται παιδί κάποιες στιγμές παίζοντας με τα παιδιά του. Αλλά με προσοχή, μη διαταράξει την σοβαρότητα, την ευθύνη, την απόσταση. Μόνο κρυφά. Ίσως για κάποιους αυτό να είναι ενηλικίωση. Ίσως ούτε κι αυτό. Έφτασες. Παρκάρεις. Βάζεις στην τσέπη τα κλειδιά. Το ίδιο μηχανικά όπως οδηγείς αυτοκίνητο. Το ίδιο τόσα χρόνια. Αν υπήρχε τουλάχιστον ένα βλέμμα κοριτσίστικο, ξέγνοιαστο, άγνωστο να σε κοίταζε πάλι στα μάτια. Ένα χάδι καινούργιο, αγνώριστο, φρέσκο. Άλλη θερμοκρασία σώματος. Άλλη ένταση. Άλλη υποψία. Μέχρι να την γνωρίσεις θα σου έδινε μια κάποια ανάσα ζωής. Δυο τρία καινούργια τοπία. Να γίνει ο κόσμος λίγο πιο μεγάλος και πάλι. Να αλλάξουν οι συντεταγμένες. Να σιωπήσει το gps. Μα αυτό θα ήταν σχεδόν επικίνδυνο. Σκέφτεσαι. Καλά τα έχεις καταφέρει μέχρι εδώ. Δεν είμαστε τώρα γι’ αυτά, λες. Και ξεφυσάς, σα να θες να διώξεις την κρυφή ελπίδα που σφηνώθηκε πάλι στο μυαλό σου. Θα κάνεις ένα ντους και θα σου περάσουν όλα. Όπως πέρασε η μέρα. Όπως περάσαν τα χρόνια.

 

Advertisements