Empty

by janatziveleki

Την γοήτευαν πάντα τα δωμάτια ξενοδοχείων. Η προσωρινή τους χρήση. Ο μεταβατικός τους ρόλος. Η αίσθηση ότι αφήνεις ένα κομμάτι του εαυτού σου σε έναν αρχικά  ξένο χώρο. Ένας τρόπος συνεύρεσης με ταυτόχρονες πολλές απουσίες. Και στο ενδιάμεσο οι γυναίκες αυτές που φροντίζουν να σβήνουν τα σημάδια των προηγούμενων και να αφήνουν το δωμάτιο ανέγγιχτο για τους επόμενους. Προσπαθούσε να σκεφτεί τι άλλο παίρνει αξία από την τόση χρήση του. Που αλλού μαζεύονται τόσοι πολλοί άνθρωποι χωρίς να ενοχλεί ο ένας τον άλλον. Όταν κατέβαινε για πρωινό καμιά φορά χάζευε τις καμαριέρες που καθάριζαν τα διπλανά δωμάτια. Μια φορά τις είχε δει να τρίβουν με μανία το μπάνιο. Με δύναμη, να σβήσουν τα σημάδια. Να μην αφήσουν τίποτα απ’ το πριν. Τόσα πριν τριμμένα με σαπούνι για να εκλείψουν μια ώρα αρχύτερα. Οι άνθρωποι γεμίζουν χιλιάδες κάρτες και σκληρούς δίσκους με αποθηκευμένες αναμνήσεις και την ίδια στιγμή οι καμαριέρες των ξενοδοχείων σβήνουν τα σημάδια από αμέτρητες παράλληλες αναμνήσεις. Στο πρωινό έβλεπε πως φέρονταν οι άνθρωποι μεταξύ τους, αγουροξυπνημένοι, αθώοι ακόμα, πεινασμένοι κι εκείνη ήθελε να μπορούσε να κρυφοκοιτάξει τα δωμάτια που άφησαν πίσω. Πριν μπουν οι καμαριέρες και τα συνεφέρουν.

Την γοήτευαν πάντα οι άδειοι χώροι. Οι χώροι που, γεμάτοι υπολείμματα υπάρξεων, μένουν για λίγο ή περισσότερο παγωμένοι στο χρόνο. Γεμάτοι σημάδια. Δωμάτια ξενοδοχείων πριν καθαριστούν. Τραπέζια εστιατορίων πριν φτάσουν τα γκαρσόνια. Εκείνες οι λερωμένες κούπες του καφέ ξεχασμένες σε ένα τραπεζάκι στην γωνία.  Οι δίσκοι με τα αποφάγια των fast food παρατημένοι. Και το cd που ξέχασες ένα βράδυ με πατημένο το pause. Σιωπηλές ιστορίες που έλεγαν περισσότερα κι από τα λόγια τα τυπικά της κάθε μέρας.

Advertisements