Faraway, so close

by janatziveleki

Έχεις προσέξει πως αλλάζουν οι συντεταγμένες στο μυαλό μας όταν σκεφτόμαστε κάποιον που δεν είναι εδώ; Ο κόσμος στην αντίληψη μας αμβλύνεται. Μεγαλώνει για να μπορεί να χωρέσει την σκέψη μας που ταξιδεύει μέχρι εκείνον που είναι μακριά. Αυτός που λείπει είναι αυτός που σίγουρα υπάρχει στην ζωή μας. Αυτός που με τον τρόπο του ορίζει το εδώ. Μονάχα κάποιος που μας λείπει μπορεί να κάνει αισθητή την παρουσία του. Είναι πάντα οι ελλείψεις μας που μας καθορίζουν.

Όπως και η απόσταση. Που κάνει το κοντά και το μακριά να μοιάζουν με γιορτινή σερπαντίνα. Αλλά η απόσταση είναι και κάτι άλλο, πιο επικίνδυνο. Είναι μια πόρνη που δίνεται πότε στον έναν και πότε στον άλλον, ανάλογα ποιος την πληρώνει καλύτερα. Εγώ την πλήρωσα με λέξεις κι άγριο πόθο. Μα εσύ την πλήρωσες με σιωπή και ήρθε σε σένα. Πάντα η σιωπή είναι πιο ακριβή. Γι’ αυτό και εγώ είμαι ακόμα μικρή. Γιατί έχω ανάγκη τις λέξεις. Θέλω να με βάζουν για ύπνο τα βράδια. Και να με ξυπνούν το πρωί. Θα σώπαινα μόνο αν μηδενίζαμε την απόσταση και αύριο ξυπνούσα μαζί σου. Τότε όμως εσύ θα ήθελες να μιλάμε. Γιατί καμιά φορά το κοντά γίνεται η πιο μεγάλη απόσταση, όταν ο άλλος δεν είναι πια αυτό που ποθείς, αλλά αυτό που ήδη έχεις.

 

Advertisements