Τώρα

by janatziveleki

Ξύπνησε μια μέρα και δεν ήταν εκεί. Δεν υπήρχαν ούτε ρούχα δικά του, ούτε φωτογραφίες του, ούτε τίποτε που να τον θυμίζει. Ξύπνησε και η άλλη πλευρά στο κρεβάτι της ήταν αδειανή. Αναρωτήθηκε για πόσο καιρό συνέβαινε αυτό. Για πόσο καιρό εκείνος έλειπε. Κι ύστερα αναρωτήθηκε αν είχε βρεθεί στα αλήθεια ποτέ εκεί. Θυμόταν τα χέρια του. Τον τρόπο που γελούσε. Το σώμα του πάνω στο δικό της. Αλλά δεν μπορούσε να πει με σιγουριά τι από όλα αυτά είχε συμβεί στα αλήθεια.

Μια μέρα που ο ήλιος της χάιδευε τα βλέφαρα κι η πόλη μύριζε ανεμελιά, τον είδε στο δρόμο. Στεκόταν σε κάποια απόσταση με μια παρέα. Είχε τα ίδια χέρια. Γελούσε με τον ίδιο τρόπο. Ένοιωσε να την διαπερνάει ηλεκτρικό ρεύμα. Κοιτάχτηκαν όπως κοιτάζονται οι πρωταγωνιστές σε μια ταινία. Όπως κοιτάζονται δυο άνθρωποι όταν σταματάνε τα ρολόγια να χτυπούν και δεν υπάρχει απόδειξη αν έχουν ζήσει το μέλλον ή το παρελθόν. Κοιτάχτηκαν μα ούτε εγώ δεν  μπορώ να ξέρω αν γνωρίζονταν ήδη ή αν επρόκειτο να  γνωριστούν. Μερικές φορές η ζωή παίζει παράξενα παιχνίδια. Και σου φέρνει μπροστά σου ανθρώπους που είναι σα να τους γνωρίζεις ήδη. Κι αυτό που σε κατακλύζει δεν ξέρεις αν λέγεται νοσταλγία ή προσμονή.

Advertisements