Χαρίζονται Κυριακές

by janatziveleki

Όταν οι Κυριακές είναι ολοδικές μου τις βαριέμαι, τις οικτίρω, τις μέμφομαι. Μου φωνάζουν πως ζω μπροστά σε ένα γκρεμό, τους απαντάω πως ως συνήθως μπλοφάρουν, μαλώνουμε. Με πνίγουν οι Κυριακές μου και φτάνω κάθε φορά να αμφιβάλλω αν θα σωθώ.

Θα ήθελα να ήταν δικές σου οι Κυριακές μου. Να μου τις έκλεβες, να μου τις στόλιζες με τα χάδια σου, να μου τις γέμιζες με τις σιωπές σου. Να κάνανε παρέα οι Κυριακές μας, να, αυτό θα ‘θελα. Να έβγαιναν καλοντυμένες το πρωί, πιασμένες απ’ το χέρι γελαστές. Να βόλταραν ανέμελα, να έδιναν φιλιά η μία στην άλλη. Να τρώγανε μαζί, να μπλέκονταν τα πόδια τους στο μεσημεριανό ύπνο, να ξέχναγαν για λίγο το κενό του κυριακάτικου απογεύματος, να έκαναν πως δεν υπάρχει γκρεμός.

Θα ήθελα να ήταν μαζί οι Κυριακές μας. Να μη φοβούνταν τις Δευτέρες μας.

Advertisements