έ λ α

by janatziveleki

Φιλιούνται με λέξεις. Μαλώνουν με σιωπές. Φοβούνται χωριστά ένα μαζί που όλο ξεγλιστράει. Τρένα πηγαινοέρχονται, πλοία πιάνουν και αφήνουν λιμάνια, αεροπλάνα χαράζουν τον ουρανό πάνω από τα κεφάλια τους. Μαζεύονται αποφάγια στα τραπέζια. Τασάκια γεμίζουν και αδειάζουν με αποτσίγαρα. Άνθρωποι θάβονται κάτω απ’ τη γη και βρέφη κλαίνε με το πρώτο φως που αντικρίζουν. Η ζωή περνάει. Μια αόρατη κλωστή που και που τους θυμίζει αυτό που προσπαθούν να ξεχάσουν. Είσαι εκεί; Είσαι ακόμα εκεί; Σε ξεχνάω συχνά. Θυμάσαι ακόμα αυτά που δεν ζήσαμε;

Έλα. Έλα πριν φύγεις πάλι. Έλα πριν σε τρομάξει ξανά ο εαυτός σου. Έλα πριν φοβηθείς. Δώσε μου ένα βράδυ. Τιμώρησε τον άσκοπο χρόνο με φιλιά. Πρόσταξε πάνω μου τα θέλω σου και άσε με να τα συστήσω στα δικά μου. Μαστίγωσε τον φόβο σου να υποταχθεί μπροστά μου.  Σημάδεψε το κορμί μου με τα χάδια σου. Κάνε τους πόθους σου καρφιά πάνω στα χέρια μου. Ακινητοποίησε με. Γλύκανε λίγο το βάρος του κόσμου με την ελαφρότητα του παρόντος. Έλα πριν φύγεις πάλι. Δεν αντέχεται αυτή η αναμονή, αγάπη μου. Έγινε καραμέλα και έλιωσε στο στόμα. Κολλάει η γλώσσα μου από τα φιλιά που δεν σου δωσα. Έλα πριν φύγεις πάλι.

Κι ύστερα φύγε όσες φορές επιθυμείς.

~

Advertisements