νύχτες

by janatziveleki

Τις νύχτες με σκεπάζει πάντα η θλίψη.
Απόηχος μαχών που ακόμα φοράω τα σημάδια τους στολίδια.
Το σεντόνι φυλάει το σχήμα από φόβους που με έπλασαν για να αποκοιμιέται εκεί η νύστα μου.
Το μαξιλάρι μουσκεμένο θυμίζει τα δάκρυα που άλλοτε το πότιζα μέχρι να το πάρει ο ύπνος.

Τώρα ο ύπνος παίρνει εμένα.
Κι ονειρεύομαι νύχτες που με κρατάς αγκαλιά
κι έχουμε κι οι δυο τις θλίψεις μας σκεπάσματα.
Είναι όμως δυο θλίψεις που κοιμούνται αγκαλιασμένες.

Κι έτσι εγώ μπορώ πια να ξεκουράζομαι.

Advertisements