Μήνυμα σε ένα μπουκάλι πεταμένο σε μια θάλασσα στην οποία δεν θα κολυμπήσουμε ποτέ μαζί [αντί για χάδι]

by janatziveleki

Περνάνε τα χρόνια σαν φύλλα στον άνεμο
κι οι νύχτες αναρωτιούνται τι ν’ απέγινε το αύριο.

Λίγοι γνωρίζουν
μα δεν τολμούν να το πουν.
Το σούρουπο ψελλίζουν λέξεις ακατανόητες
που μόνο όποιος καταφέρει να βάλει στην σωστή σειρά
θα βρει το νόημα.

Κι η πόλη όλο και μεγαλώνει
όμως τα αδέσποτα δεν φτάνουν για να καλύψουν το κενό.

Και εγώ έχω μείνει μόνη
να νανουρίζω ένα μωρό που δεν είναι δικό μου
με μια μελωδία που δεν θυμάμαι τα λόγια
σε ένα κρεβάτι που τρίζει από θλίψη
κάθε φορά που παίρνω ανάσα.

Φοβάμαι.
Μείνε μαζί μου μέχρι να ξημερώσει.
Κι ας μη μάθουμε ποτέ τι απέγινε το αύριο.

~
~
~

Advertisements