Σιωπή.

by janatziveleki

Είμαι θολή.
Περιμένω το άγγιγμα σου, σαν σχοινί που θα με σώσει απ’ του κόσμου το άδικο.
Αργεί
και φοβάμαι μη γλιστρήσω κι εγώ στην ανυπαρξία των αιώνων.
Δεν θέλω άλλες λέξεις, να στέκονται σαν σύνορα.
Δεν μεταφράζονται οι υποσχέσεις,
δεν εισακούονται οι προσευχές, δε βλέπεις;
Ας μη μιλάμε πια.
Μονάχα κράτα με.
Κράτα με, πάνω από τούτο το γκρεμό που θα μας φάει όλους,
τον καθένα στην ώρα του.
Κράτα με, σε μια έρημο που οι ψευδαισθήσεις πληθαίνουν.
Κράτα με, σαν να μην έχει κρατήσει κανένας ως τώρα το χέρι σου,
σαν να είναι αυτό το δικό μου το χέρι που θα σε σώσει από σένα.
Ας μη μιλάμε πια.
Σε ένα κόσμο που πέθανε δεν έχω κάτι άλλο να σου δώσω από την αγκαλιά μου.
Συγχώρα με που δεν πιστεύω σε θεό
κι είναι το άγγιγμα σου πια το μόνο γιατρικό μου.

.
video of a poem/sin/voz here

Advertisements