Φράχτες

by janatziveleki

Περιφραγμένος κήπος η αγάπη σου,
την βλέπω μα δεν μπορώ να πλησιάσω.
Πνίγομαι εγώ απ’ έξω αν και ελεύθερη,
μια φυλακή ο κόσμος μακριά σου.

Να μείνω λέω και με διώχνουν τα αγκάθια σου,
περιφραγμένος με κοιτάς και άστεγος.
Να με έδιωχνες τουλάχιστον να μην έβλεπα.
τον φράχτη να ματώνει την καρδιά σου.

Θα φύγω λέω κι όλο μένω να σε κοιτώ,
περιφραγμένος όπως στέκεις κι άγονος.
Να μ’ άφηνες τουλάχιστον τον φράχτη να περνώ,
να μπόλιαζα με ελπίδα τα όνειρα σου.

Περιφραγμένη έμεινε μόνη κι η αγάπη μου,
να περιμένει ένα σημάδι, μια σου κίνηση.
Βουβός με ακούς να ψιθυρίζω από απόσταση
η μόνη ελευθερία που ποθώ,

 

η αγκαλιά σου.

.

.

Advertisements