Μονόλογος του διψασμένου

by janatziveleki

Δεν έχει τέλος τούτο το πηγάδι.
Όσο πιο βαθιά βουτάω τόσο πιο απύθμενο μου φαίνεται.
Ψάχνω νερό
και θα χαθώ μονάχος στα σκοτάδια.
Κανείς δεν με ακούει εδώ που βρίσκομαι,
και να με άκουγε, κανένα χέρι δεν μπορεί να με αρπάξει.

Βυθίζομαι
κι η λαχτάρα μου είναι αυτή που θα με πνίξει
Να θες να βρεις νερό,
έστω και μια γουλιά, έστω μια ανάσα,
και το πηγάδι να έχει σβήσει ακόμα και τα ίχνη σου.
Κανείς δεν θα θυμάται ότι πέρασα από εδώ
ούτε πως μπήκα, ούτε τι ζήταγα,
κανείς,
ούτε κι εγώ θυμάμαι πια από πού έρχομαι.
Σκοτάδι μόνο, μέρα νύχτα ολόγυρα μου.
Και μια θλιμμένη σκέψη τώρα πια να με ταΐζει,
να διψάς θα πει
να είσαι έτοιμος να πεθάνεις διψασμένος.

Advertisements