Ευχαριστήριο

by janatziveleki

Απ’ όπου ερχόσουν έφευγες ξανά
Καράβι στη στεριά κι είχες διψάσει
Σε φώναζε το κύμα στα ανοιχτά
Μα είχες ξεχάσει

Τραγούδαγες τα βράδια σιωπηλά
Ακόρντα που δεν είχες μεταφράσει
Σου μίλαγα μα ήτανε αργά
Με είχες σωπάσει

Ερχόντουσαν σε σμήνη τα πουλιά
Επίθεση να κάνουν στο μυαλό σου
Να σε έσωζα εγώ με τα φιλιά
Ο άνθρωπος σου

Μα διάλεξες και πάλι την σιγή
Ακάνθινο στεφάνι να φορέσεις
Δεν άκουγες που έμενα εκεί
Να μη πονέσεις

Τώρα φοράω σε μένα την στοργή
Που αρνήθηκες να πάρεις διχασμένος
Δεν μ’ άφησες να ακούσω την κραυγή
Πρίγκιπας που ντυνόσουν ξεπεσμένος

.
.
.

Advertisements