πετραδάκι

by janatziveleki

Μίκραινα για να σε χωρέσω
Να μην περισσεύω και νιώθεις φτωχός
Ο έρωτας μου όμως στο τέλος με πρόδωσε
Όσο ήμουν κοντά σου
τον τρόμαζες
τον κράταγες μακριά.
Φαινόμασταν ίσοι
Δεν τόλμαγε
Μα όταν έφυγες
φούντωσε
Σαν παιδί που αυθαδιάζει
Ξετρύπωσε από τις χαραμάδες του ίσκιου σου
Σα να ήθελε το κενό να καλύψει ανάμεσα
Θέριεψε
Σα να μη σε υπολόγιζε πια.

Μα ξέρεις,
ο έρωτας γεννιέται απ’ αυτόν που τον νιώθει
Αυτόν εκτιμά, αυτόν αξιώνει
Όχι αυτόν που τον δέχεται
Εκείνος μπορεί να μην βλέπει καν την απέραντη θάλασσα που μπροστά του απλώνεται
Μπορεί να νιώθει εμπρός της μικρός
Να αποστρέφει το βλέμμα
Μπορεί μονάχα ένα πετραδάκι να βλέπει
Μικρό σαν τον ίδιο.

Μπορεί τελικά ο καθένας να βλέπει μέχρι εκεί που φτάνει της ψυχής του το μέγεθος
Και τίποτα πια να μην μπορείς να κάνεις γι’ αυτό.

Advertisements