Δευτέρα, 1 Αυγούστου

by janatziveleki

Οι μέρες που όλοι λείπουν διακοπές είναι ότι χειρότερο. Ειδικά όταν κάποτε είχες φτιάξει την ζωή σου και την έχεις δει να γκρεμίζεται. Είναι Αύγουστος, λεφτά για διακοπές δεν υπάρχουν. Αθήνα λοιπόν. Κλείνεται μέσα και καταλαβαίνει γιατί οι άνθρωποι επιμένουν να δημιουργούν οικογένειες. Γιατί τις κρατάνε ακόμα κι όταν τους έχει φύγει ο έρωτας. Γιατί τις συντηρούν ενώ το μυαλό τους τρέχει αλλού για να ξεδιψάσει. Γιατί κάνουν παιδιά και εμμένουν να προσπαθούν να τα μεγαλώσουν σωστά, ενώ όλοι θα έπρεπε να γνωρίζουν πως τα παιδιά δεν θέλουν έτσι κι αλλιώς να μεγαλώσουν. Θέλουν απλά να αγαπηθούν. Εκείνη δεν έχει παιδιά και το σπίτι μοιάζει εκνευριστικά ευρύχωρο για ένα μόνο άτομο. Κάνει ζέστη και δεν έχει τι να κάνει. Η κουζίνα καθαρή, χωρίς στοιβαγμένα πιάτα ο νεροχύτης. Το σαλόνι τακτοποιημένο, έχει μόνο μια γούβα ο καναπές στη θέση που κάθεται πάντα. Είναι βαρετό ένα σπίτι για έναν. Είναι άδειο ακόμα και απ’ αυτόν τον έναν. Τα σπίτια τα γεμίζουν οι άλλοι όταν έρχονται και όταν φεύγουν. Οι άλλοι σε σχέση με σένα που μένεις εκεί. Αν βρίσκεσαι μόνο εσύ συνέχεια εκεί το σπίτι παραμένει άδειο. Τα σπίτια γεμίζουν με την λαχτάρα αυτού που θα έρθει, με την βιασύνη αυτού που έφυγε. Με τα μάτια-μάρτυρες που σε κοιτούν να δουν πως χτενίστηκες σήμερα, αν φόρεσες το ίδιο ζευγάρι κάλτσες, αν βάφτηκες σωστά για πρωί. Με την ερώτηση τι ώρα θα γυρίσεις το βράδυ. Με τα χαρτάκια στο ψυγείο για όσα θυμίζεις στον άλλον να μην ξεχάσει. Τα σπίτια γεμίζουν με φωνές. Εκείνη δεν έχει κανέναν για να φωνάξει. Ανήκει σε μια γενιά θυμωμένη για όσα δεν πήγαν καλά που δεν ξέρει σε ποιον να ξεσπάσει. Σε μια γενιά κλεισμένη σε ένα άδειο σπίτι να μετράει τετραγωνικά, ενώ θα έπρεπε να μετράει εμπειρίες. Είναι και που από μια ηλικία και μετά αναμετριέσαι με τα όνειρα που είχες και με αυτά που είχαν οι άλλοι για σένα. Εκείνη δεν θυμάται πια. Θυμάται πως όλα πήγαιναν σχετικά καλά μέχρι ένα σημείο. Ακόμα και οι δυσκολίες πήγαιναν καλά μέχρι ένα σημείο. Της λείπουν τώρα εκείνες οι απλές, συμπαθητικές δυσκολίες. Πόσες μέρες να αφήσεις μέχρι να σε πάρει τηλέφωνο αυτός που γνώρισες το προηγούμενο βράδυ για να καταλάβεις αν ενδιαφέρεται. Και τι θα κάνεις με εκείνη την συνάδελφο από την δουλειά που όλο κουτσομπολεύει. Και το άγχος όταν έχεις να παραδώσεις μια καινούργια εργασία. Ή το να παίρνεις συνέχεια τηλέφωνο την μαμά για να σου πει το πώς φτιάχνονται τα γεμιστά. Ωραία προβλήματα. Πότε βάρυνε το κλίμα και οι απλές δυσκολίες έγιναν προβλήματα ασήκωτα; Δεν θυμάται. Είναι Αύγουστος και έχει δει την ζωή της να γκρεμίζεται. Δεν μπορεί να κάθεται άλλο σπίτι. Η Αθήνα την περιμένει, αδειανή και ταυτόχρονα χαώδης. Σαν την ίδια.

 

#August_2016

Advertisements