Τετάρτη, 3 Αυγούστου

by janatziveleki

esy? eleu8eri?
Δεν ξέρει τι να απαντήσει. Δεν ξέρει αν θέλει να απαντήσει σε κάποιον που γράφει greeklish. Δεν ξέρει καν πως της ήρθε η ιδέα να κάνει chat με έναν άγνωστο.
-Ναι, γράφει στο πληκτρολόγιο. Πρόσφατα βγήκα από μια σχέση.
douleveis?
-Όχι.
& t kaneis?
Δεν ξέρει. Είναι δύσκολο να παρουσιάσεις τον εαυτό σου σε κάποιον άγνωστο και μάλιστα χωρίς να έχεις οπτική επαφή μαζί του. Κι όταν το κάνεις νιώθεις σα να μιλάς για κάποιον άλλον. Αναγκάζεσαι να σκεφτείς αυτά που δεν θέλεις να σκέφτεσαι. Αυτά που έχεις κρύψει στην αποθήκη για να μην σκοντάφτεις πάνω τους όλη την ώρα. Κάνει ζέστη και δεν έχει τι να κάνει. Σκέφτηκε να δοκιμάσει μια καινούργια διαδικτυακή γνωριμία αλλά απαντάει κοφτά σα να μη θέλει να γνωρίσει κανέναν. Χαζεύει παράλληλα άλλες σελίδες. Ακούει μουσική. Ψάχνει δουλειά αλλά οι αγγελίες είναι περιορισμένες αυτόν τον καιρό και το chat της φάνηκε αρχικά καλή ιδέα. Κάτι να της κρατάει το μυαλό απασχολημένο. Μα δεν έχει πολλά να πει. Βρίσκει μια δικαιολογία και κλείνει. Φτιάχνει κάτι να φάει. Παίρνει το πιάτο μπροστά στον υπολογιστή. Δεν υπάρχει πιο άχαρο πράγμα από το να τρως μόνος κοιτάζοντας το κενό. Σκέφτεται να βάψει τα νύχια της μπλε. Σκέφτεται να πάρει τηλέφωνα να δει ποίος άλλος ξέμεινε στην Αθήνα. Σκέφτεται: μόλις πέσει ο ήλιος θα πάω σίγουρα για περπάτημα. Πιάνει από το γραφείο το βιβλίο που διαβάζει αυτόν τον καιρό. Διαβάζει μέχρι να σταματήσει να σκέφτεται.

«Υπάρχει ένα νησί. Η Έρση κάνει σαν να μην το ξέρει αυτό, παντρεύτηκε μ’ έναν δημοσιογράφο ώστε να πάψει να το ξέρει, προσπαθεί απεγνωσμένα να διώξει αυτήν την αλήθεια από το μυαλό της, ζει με σκοπό να ξεχάσει όσο πιο γρήγορα μπορεί, καταφεύγει στα γλυκά δηλητήρια, πηγαίνει στη Σαντορίνη και κάνει ηλιοθεραπεία με τα ακουστικά στ’ αυτιά, κάνει έρωτα με σκοπό να ξεχάσει όσο πιο γρήγορα μπορεί, μαυρίζει σ’ ένα μέρος που προσπαθεί απεγνωσμένα να ξεχάσει ότι κάποτε υπήρχε μόνο ένα νησί. Κάποτε πήγαιναν στο νησί, έλα να πάμε στο νησί, ξεκινούσαν με δέος για το νησί, έφταναν στο νησί, το καλοκαίρι θα πήγαιναν στο νησί. Κάποτε υπήρχε μόνο το νησί και τώρα πηγαίνουν όλοι σε κανένα νησί, να πάμε σε κανένα νησί, θα είναι σε κανένα νησί, θα έχουν ανακαλύψει κανένα νησί, να τη κάνουμε σε κανένα νησί. Η Βάνα θα βρίσκεται σε κανένα νησί αυτή τη στιγμή, θα πίνει κανένα ποτό. Πίνουν διάφορα ποτά, ταξιδεύουν σε διάφορα νησιά, έχουν συνεχώς την αίσθηση ότι δεν ήπιαν ακόμα τίποτα, δεν πήγαν πουθενά. Τα ανακατεύουν για να ξεχάσουν ότι υπάρχει μόνο ένα ποτό, μία εικόνα, μία παραλία, ένα νησί. Πρέπει να το ξεχάσουν γιατί αλλιώς θα τρελαθούν, κάνουν ότι πίνουν διάφορα ποτά, δίνουν χιλιάδες ονόματα στα ποτά, λένε ότι βλέπουν εκατομμύρια εικόνες, έχουν πάει σε όλα τα νησιά, μπορείς να τα έχεις με όλους τους άντρες, όλοι οι άντρες είναι ίδιοι, δοκίμασα όλους τους άντρες και μπορώ να σας πω ότι είναι όλοι ίδιοι, όλα τα νησιά είναι τα ίδια, παντού τα ίδια εκατομμύρια ποτά, όλο τα ίδια και τα ίδια με τα ίδια χιλιάδες ονόματα. Όταν υπήρχε μόνο ένα νησί κανένα νησί δεν ήταν ίδιο με το άλλο, ελπίζω να με καταλαβαίνεις, Έρση, η Λι κουνάει το κεφάλι κι ο γρήγορος μουστακαλής το ίδιο. Όταν υπήρχε μια εικόνα βαθιά φυλαγμένη μέσα σου όλοι οι άντρες ήταν διαφορετικοί. Όταν υπήρχε μόνο το σφηνάκι Ντοστογιέφσκι όλοι οι μεθυσμένοι κυνηγούσαν μια εικόνα βαθιά φυλαγμένη μέσα τους. Όταν υπήρχε μόνο ένας άντρας όλοι οι άντρες ήταν διαφορετικοί».*

*Χρήστος Βακαλόπουλος, Η Γραμμή του Ορίζοντος, εκδόσεις Εστία

 

#August_2016

Advertisements