Πέμπτη, 4 Αυγούστου

by janatziveleki

Είναι ένας άντρας αδιάφορος. Δεν θα φανταζόταν ποτέ τον εαυτό της μαζί του. Δεν θα πήγαιναν ποτέ για φαγητό, να παίξουν το ρόλο της αρχής μιας σχέσης, του φλερτ, της γοητευτικής αποπλάνησης. Μαζί του βουτάει κατευθείαν στα βαθιά. Δεν θέλει χάρες, γλύκες, τρυφερότητα. Δεν θέλει να είναι το καλό κορίτσι που τόσα χρόνια προσπαθούσε να κάνει το σωστό, δεν θέλει άλλα ψέματα. Κάνει ζέστη και θέλει να ξεχαστεί. Της προσφέρει τιμωρία και εκείνη θέλει να τιμωρηθεί. Γιατί όταν δεν μπορούν να τιμωρηθούν οι ένοχοι, τιμωρούνται οι αθώοι. Αυτοί που μέχρι χτες νόμιζαν ότι ήταν αθώοι. Όταν τελειώνει μια σχέση κανείς δεν αθωώνεται. Κι ας είναι κάποιος το θύμα και κάποιος ο θύτης. Είναι και οι δύο ένοχοι για όσο διάλεγαν ο ένας τον άλλον. Τώρα που ο προσωπικός της θύτης αποχώρησε από την σκηνή, εκείνη έμεινε ένα ξεκρέμαστο θύμα. Και βρήκε κάποιον που μπορεί να παίξει επάξια τον ρόλο του θύτη. Γιατί δεν είναι όλοι άξιοι για θύτες φυσικά. Δεν είναι όλοι έτοιμοι να καταλάβουν πως όταν η ζωή σου πάει στραβά και δεν έχεις κανέναν να κατηγορήσεις δεν σου μένει άλλο από το να τα βάλεις με τον εαυτό σου. Για τις επιλογές που σε έφεραν μέχρι εδώ. Που δεν πρόσεξες κάτι εγκαίρως, που δεν έφυγες νωρίτερα, που δεν πίστεψες πως είχες δικαίωμα να μην υπομείνεις. Που δεν τόλμησες να θυμώσεις εκεί που έπρεπε. Που δεν έκανες κάτι διαφορετικά.

-Αν είναι να χάσεις τον έλεγχο, θα τον χάσεις όπως θέλω εγώ, της λέει.

Προχωρά στον μακρύ διάδρομο με την παχιά βελουδένια μοκέτα. Εκείνος περπατά πίσω της. Γυρίζει κάθε λίγο το κεφάλι να σιγουρευτεί ότι την ακολουθεί κι ύστερα ρίχνει το βλέμμα της κάτω, να δει αν αφήνουν τα βήματα τους σημάδια πάνω στην μοκέτα. Να ξέρει από πού να φύγει, αν χρειαστεί. Μπαίνουν στο δωμάτιο. Ξενοδοχείο τεσσάρων αστέρων. Ήσυχο. Καθαρό.

-Μη φοβάσαι, της λέει.

Πώς να του εξηγήσει; Πώς να του πει πως αυτό ακριβώς ψάχνει, λίγη αδρεναλίνη στην κουφή αυγουστιάτικη ραστώνη, να ιδρώσει από φόβο, να χάσει τον έλεγχο της κατάστασης, να βρεθεί μπροστά σε κάτι που δεν γνωρίζει, να αφεθεί σε κάποιον που μπορεί να την κάνει ότι θέλει. Μερικές φορές, αυτός που αφήνεται είναι αυτός που καθοδηγεί. Μερικές φορές η αναπαράσταση του πόνου γίνεται λύτρωση.

Όλα γίνονται πολύ γρήγορα. Την αφήνει εξαντλημένη στο κρεβάτι και πάει στο μπάνιο. Εκείνη μόνη σε μουσκεμένα σεντόνια. Σε ένα ήσυχο δωμάτιο ξενοδοχείου τεσσάρων αστέρων που σε λίγο κανείς δεν θα μπορεί να ξεχωρίσει ποιες σταγόνες είναι από νερό, ποίες από ιδρώτα, ποίες από δάκρυα και ποίες από αυτό το πρωτόγνωρο ξόδεμα καταπιεσμένης ηδονής.

 

#August_2016

Advertisements