Παρασκευή, 5 Αυγούστου

by janatziveleki

Βουτάει στη θάλασσα. Καιρός ήταν. Ανοίγει τα μάτια κάτω απ’ το νερό. Αδειάζει το μυαλό της από σκέψεις. Κάνει διαγωνισμό με τον εαυτό της. Για πόσο μπορεί να κρατήσει την ανάσα της. Ύστερα βγαίνει ξανά στην επιφάνεια. Η παρέα της βγάζει selfie στην αμμουδιά. Βουτάει ξανά. Πάντα ονειρευόταν πως το τέλος θα ερχόταν κάπως έτσι. Μέσα στη θάλασσα. Θα κράταγε την ανάσα της και θα κολυμπούσε όλο και πιο βαθιά στον βυθό μέχρι να χαθεί στο ανοιχτό πέλαγος και να μην την βρουν ποτέ. Θα έβγαινε σε μια άλλη πολιτεία, κάτω απ’ το νερό. Που δεν θα της έλειπε τίποτα. Δηλαδή δεν θα είχε ανάγκη για τίποτα.

Βραδάκι στην αυλή του Καμπεθόν. Με μπύρες και φίλους. Δεν ήρθαμε ποτέ μαζί εδώ, σκέφτεται. Ακόμα τον σκέφτεται καμιά φορά. Ακόμα. Τι είναι τα βράδια του Αυγούστου αν όχι φωτεινές επιγραφές με τα ονόματα αυτών που λείπουν; Αναβοσβήνουν για να μας θυμίζουν τις ευκαιρίες που χάθηκαν. Γιατί βουτάνε μαζικά τόσοι άνθρωποι στη θάλασσα αυγουστιάτικα νομίζεις; Για να ξεπλύνουν οι μισοί τις τύψεις. Κι οι άλλοι μισοί να πνίξουν τους φόβους τους. Κι ύστερα ξαπλώνουν κάτω από τον καυτό ήλιο, δίπλα σε νέα κορμιά ή παλιές παρέες για να καούν αρκετά ώστε να μην το ξανακάνουν. Και κάθε φορά, το ξανακάνουν.

Αλλά τώρα είναι εδώ με φίλους, οι κρύες μπύρες δροσίζουν, οι ζεστές κουβέντες γλυκαίνουν. Μιλούν για τους Ολυμπιακούς Αγώνες στο Ρίο που αρχίζουν απόψε, που η τελετή είναι μέσα στη νύχτα και δεν θα καταφέρουν να την δουν, τουλάχιστον όχι ολόκληρη. Για τα τεχνικά προβλήματα, για το ντοπινγκ, για τα μετάλλια που θα πάρουν οι Έλληνες αθλητές, για την οργάνωση, για τον καπιταλισμό. Είναι ωραία τουλάχιστον να μπορείς να γελάς με τον καπιταλισμό, σε μια αυλή με χαλίκια, σε μια πόλη με ένδοξο παρελθόν και αβέβαιο μέλλον, ένα βράδυ του Αυγούστου με μπύρες και φίλους, κι ας μην ήρθαμε ποτέ μαζί εδώ.

 

#August_2016

Advertisements