Σάββατο, 6 Αυγούστου

by janatziveleki

Ξυπνάει αργά. Προσπάθησε να δει την τελετή έναρξης των Ολυμπιακών Αγώνων στο Ρίο αλλά την πήρε ο ύπνος στον καναπέ. Δεν θέλει να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι. Τις άλλες μέρες το καταλαβαίνω, μα πώς μπορείς να μη με αγαπάς τα Σάββατα; Κάθε φορά η ίδια σκέψη. Τα σαββατοκύριακα που περνούσε μαζί του είναι τώρα άδεια. Σαν κι αυτήν την πόλη που σιγά σιγά αδειάζει. Σαν κι αυτό το σπίτι. Αποφασίζει να μην πέσει αμαχητί. Κάνει ντους. Φτιάχνει πρωινό. Ανοίγει τηλεόραση και πετυχαίνει την τελετή σε επανάληψη.

Τα Σάββατα είναι οικειότητα. Τα Σάββατα είναι ο κοινός χρόνος που έχουν όσοι δουλεύουν και δεν μπορούν να βρεθούν τις άλλες μέρες, είναι τα γεμάτα από ανθρώπους σούπερ μάρκετ που ξέρουν ήδη τι θα ψωνίσει ο άνθρωπος που τους συνοδεύει. Τα Σάββατα είναι η τακτοποίηση σε ένα σπίτι που έχει γίνει άνω κάτω απ’ την συνύπαρξη της εβδομάδας. Τα Σάββατα είναι και τα επίσημα ραντεβού όσων αναζητούν μια οικειότητα. Τα Σάββατα είναι το κενό που υπάρχει από το τέλος του βατήρα μέχρι να πέσεις στην πισίνα. Αν φοβάσαι, αν δεν ζεις, αν αμφιβάλλεις, αν έχεις έλλειψη αυτό θα επηρεάσει τη βουτιά στην πισίνα. Τα Σάββατα έχουν ένα παράπονο για όσους δεν ζουν την κανονικότητα που η κοινωνία υπαγορεύει. Μέχρι να αποφασίσουν αν φταίνε οι ίδιοι ή αν φταίει η κοινωνία για κάποιους περνάει καιρός. Εκείνη δεν ξέρει ποιος φταίει. Ξέρει μόνο πως της λείπει η ήδη βιωμένη οικειότητα, η κερδισμένη μέσα σε μια σχέση που όμως τελείωσε. Η χαμένη τώρα πια οικειότητα. Δεν έχει όρεξη να ψάξει για καινούργια, για αντικαταστάτες και αντικατοπτρισμούς. Δεν ψάχνει να βρει τα λάθη, τις αιτίες, τις αφορμές. Ούτε τρόπους να καλύψει το κενό. Νιώθει απλά μια θλίψη για το πόσο εύκολα  προδίδει κάποιος μια οικειότητα γιατί νομίζει πως έτσι θα σώσει τον εαυτό του. Εύκολα ή δύσκολα τελικά; Δεν ξέρει. Ξέρει μόνο την απόσταση από την γοητεία στην απογοήτευση. Μερικά Σάββατα δρόμος.

 

#August_2016

 

Advertisements