Κυριακή, 7 Αυγούστου

by janatziveleki

Κάνει την τουρίστρια στην ίδια της την πόλη. Αρχαιολογικό μουσείο, Πατησίων. Ακολουθεί τα πλήθη με τις φωτογραφικές μηχανές και τα σανδάλια. Χαλαρώνει ανάμεσα στις ξένες γλώσσες, ηχητικές πατρίδες άγνωστων ανθρώπων που τώρα βρίσκονται δίπλα της. Θα ήθελε να γίνει μια απ’ αυτούς, να κάνει ένα διάλειμμα από τον εαυτό της, να τα δει όλα με το βλέμμα το ξένο, το βλέμμα που έχει διανύσει χιλιόμετρα για να βρεθεί εδώ και δεν προσέχει τόσο τις κακοτεχνίες όσο τα θαύματα. Ίσως φταίει που συνηθίσανε τα μάτια μας στα θαύματα σ’ αυτόν τον τόπο και πλέον όλα μας φαίνονται  γνωστά. Ίσως πρέπει να εκπαιδευτούν πάλι τα μάτια μας στο λάθος για να εκτιμήσουμε αυτό που σωστά δημιουργήθηκε.

Αγαπάει τα μουσεία. Όπως και τα αεροδρόμια. Σε τούτα τα μέρη ο καθένας είναι ένα ολόγραμμα του εαυτού που έχει αφήσει σπίτι του. Κουβαλάει μόνο λίγα στοιχεία που τον προδίδουν. Τον τρόπο που φοράει τα ρούχα του. Ένα σημαδάκι στην τσάντα ή την βαλίτσα που κουβαλάει για να την ξεχωρίσει από των άλλων. Κυρίως όμως το βλέμμα –λύπη για όσα του λείπουν ή ανυπομονησία για όσα καινούργια συναντήσει- και το χαμόγελο φυσικά. Ένα χαμόγελο που μπορεί να ξεκλειδώσει πόρτες ή να υψώσει τείχη. Ένα χαμόγελο που μπορεί να γίνει διαβατήριο ή ληγμένη βίζα. Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να αντέξουν ώρες μέσα σε μουσεία. Εκεί είσαι μόνος σου απέναντι στην μεγαλειότητα του χρόνου. Τα μεγέθη αλλάζουν και μόνο όποιος δεν κρύβεται απ’ τον εαυτό του δεν αφανίζεται εμπρός στην μεγάλη τέχνη. Ούτε σε όλους αρέσουν τα αεροδρόμια εξάλλου. Εκεί είσαι περιφερόμενος ξένος στα μάτια όλων, με μερικά νούμερα να σε σώζουν από την αφάνεια. Το νούμερο πτήσης και το νούμερο θέσης στο αεροπλάνο. Αλλιώς θα χανόταν το νόημα, χωρίς σημείο εκκίνησης και σημείο τερματισμού, ποιοι είμαστε;

Στέκεται μπροστά στο μπρούτζινο άγαλμα του οποίου το μυστήριο ακόμα δεν έχει λυθεί. Είναι ο Δίας ή ο Ποσειδώνας; Το ένα του χέρι πίσω κρατάει κάτι που δεν έχει σωθεί -μια τρίαινα να ήταν ή ένας κεραυνός;- αν υπήρχε σίγουρα θα είχε λυθεί και το μυστήριο, και το άλλο του χέρι απλωμένο μπροστά. Ένα σημείο εκκίνησης. Ένα σημείο τερματισμού. Και εκείνος στη μέση, επιβλητικός, δυνατός, στέρεος, σίγουρος να κοιτάζει το μέλλον. Μα χωρίς αυτό που λείπει απ’ το χέρι που δείχνει στο παρελθόν δεν μπορούμε να ξέρουμε ακόμα ποίος είναι. Χωρίς αυτό, απ’ το παρελθόν, όχι, δεν μπορούμε να ξέρουμε.

 

#August_2016

Advertisements