Δευτέρα, 8 Αυγούστου

by janatziveleki

Τριγυρίζει στο κέντρο. Κολοκοτρώνη, Ρόμβης, Περικλέους. Κατέβηκε για κάποιες δουλειές και τώρα κάνει βόλτα σε γνώριμα απ’ τον χειμώνα μέρη. Ζεσταίνεται. Ιδρώνει. Χαζεύει. Δεν θέλει να γυρίσει σπίτι. Περνάει απ’ την Αγίας Ειρήνης, όσοι είναι ακόμα στην Αθήνα μοιάζει να έχουν μαζευτεί εδώ. Όλοι με το ίδιο τριμαρισμένο μούσι σαν να πρόκειται για κάποια στολή, για να αναγνωρίζονται με αυτόν τον τρόπο. Στρίβει στην Αιόλου. Κοιτάζει τις βιτρίνες. Βαριέται. Η Αθήνα είναι μια ομορφάσχημη πόλη. Μια πόλη που δεν τα έχει βρει με τον εαυτό της. Μια σύγχρονη πόλη που πάντα θα αναμετριέται με το παρελθόν και θα βγαίνει λίγη. Σαν μια αντιδραστική κόρη μιας σπουδαίας διάσημης μαμάς. Συνεχίζει να περπατάει. Δεν θέλει να γυρίσει ακόμα σπίτι.

Οι άνθρωποι μπορούν να βρουν προβλήματα παντού. Αλλά όταν ζουν μόνοι αρχίζουν να τα βρίσκουν στον εαυτό τους. Μέσα από σχέσεις, από δουλειές, από μια πολυάσχολη πραγματικότητα είναι πολύ εύκολο να φταίνε οι άλλοι, ειδικά αν κάποιος πιστεύει πως κάνει το καλύτερο που μπορεί. Σε μια μοναχική περίοδο όμως, από επιλογή ή ανάγκη, ο προβολέας αργά ή γρήγορα θα πέσει πάνω σου. Γι’ αυτό οι άνθρωποι δεν συμπαθούν την μοναξιά, η παρατεταμένη μοναξιά κατασπαράζει όλα τα άλλοθι. Μέσα σε ένα σπίτι που δεν μπαινοβγαίνει κανένας άλλος θα αναγκαστείς κάποια στιγμή να σταθείς μπροστά στον καθρέφτη. Δεν τη γλυτώνεις.

Καθρέφτης υπάρχει πάντα βέβαια, έτσι κι αλλιώς. Οι σημαντικοί άλλοι, οι γονείς, τα παιδιά, οι φίλοι, ακόμα και ο άγνωστος μετανάστης που βρέθηκε δίπλα μας.  Αλλά μέσα στη βουή μπορείς να κάνεις πως δεν τον βλέπεις για λίγο, μπορεί να περάσεις βιαστικά, σαν από βιτρίνα που αντικατοπτρίζει ένα είδωλο που σιγά μην είναι το δικό σου.

Γι’ αυτό την Αθήνα τον Αύγουστο δεν την αντέχουν όλοι. Χάνουν την γνώριμη βουή στα αυτιά τους και αναγκάζονται να ακούσουν το κενό μέσα τους. Λένε πως έχουν ανάγκη διακοπές και μαζεύονται σε πολυσύχναστες παραλίες, σε καταστρώματα των πλοίων, στις εθνικές οδούς. Εκεί που υπάρχουν πάντα οι άλλοι. Οι άλλοι που μπορεί να φταίνε σε κάτι και βολεύουν γι’ αυτό. Οι άλλοι που δεν μας φέρνουν πιο κοντά, αλλά μας απομακρύνουν ακόμα περισσότερο απ’ τον εαυτό μας. Αυτοί οι άλλοι, που είμαστε πάντα εμείς.

 

#August_2016

Advertisements