Πέμπτη, 11 Αυγούστου

by janatziveleki

Ξυπνάει νωρίς, αρχίζει να κάνει δουλειές στο σπίτι. Σαν εμμονική νοικοκυρά τρίβει τα πλακάκια του μπάνιου με υπερβάλλουσα ένταση, λες κι αν τρίψει αρκετά θα εμφανιστεί από κάτω ένα κρυμμένο μυστικό, μια απάντηση στο γιατί εξελίχθηκε έτσι η ζωή της. Όταν είναι νευρική κάνει δουλειές. Όταν πλησιάζουν αργίες, γιορτές, κενά στο ημερολόγιο την πιάνει μια άγρια νευρικότητα. Είναι που άλλοτε είχε μια ζωή ταχτοποιημένη, τη ζωή των κανονικών ανθρώπων, τη ζωή που οι διακοπές είναι προγραμματισμένες καιρό πριν, που τα βήματα είναι σταθερά σε μια προκαθορισμένη πορεία. Κι ύστερα όλα άλλαξαν και το ζάρι την έστειλε πάλι πίσω στην αρχή.

Οι περισσότεροι άντρες ποτέ δεν ήθελαν σχέση. Η σχέση για αυτούς ήταν η άμεση πρόσβαση στο σεξ, η φροντίδα που απολάμβαναν από μια γυναίκα, το φαγητό, τα σιδερωμένα ρούχα, το καθαρό σπίτι και η κοινωνική αποδοχή. Ήταν να παρέχουν οικονομική ασφάλεια και σε όλα τα άλλα να μοιάζουν απόμακροι. Στο μυαλό ενός άντρα τα πράγματα πάντα ήταν απλά. Για τις περισσότερες γυναίκες όμως στο παρελθόν δεν ήταν έτσι. Είχαν έναν ρόλο διαφορετικό. Η ιστορία είναι λίγο πολύ γνωστή, όταν η γυναίκα αποκτά κι άλλους ρόλους αλλάζουν οι ισορροπίες. Όταν η γυναίκα αποκτά δικά της χρήματα δεν έχει ανάγκη τον ίδιο άντρα με πριν. Τώρα ο καθένας μπορεί να θέλει ή να μη θέλει σχέση. Τώρα ο καθένας είναι ελεύθερος να διαλέγει. Αλλά η ελεύθερη επιλογή δεν προκαταβάλει και την επιτυχία μιας σχέσης. Γιατί οι περισσότεροι άνθρωποι ακόμα πιστεύουν πως η σχέση έχει να κάνει με το σεξ και με την κάλυψη βασικών αναγκών δύο ανθρώπων. Αυτά όμως μπορείς να τα βρεις σχετικά εύκολα σε πολλούς ανθρώπους σήμερα, όχι μόνο σε έναν. Η σχέση είναι κάτι διαφορετικό.

Φοράει ένα μαντήλι στα μαλλιά. Η χλωρίνη της γαργαλάει τη μύτη. Τρίβει τον νιπτήρα, την τουαλέτα, τη μπανιέρα. Γίνεται η εικόνα της μητέρα της όταν την έβλεπε μικρή να κάνει δουλειές στο σπίτι. Η ίδια εμμονή. Το ίδιο παράπονο άραγε;

Η σχέση είναι κάτι διαφορετικό. Είναι να κάνεις δεσμούς, να αφήσεις την καλή σου μάσκα στο συρτάρι και να εκτεθείς μπροστά στο πρόσωπο χωρίς μάσκα του άλλου. Είναι να μοιραστείς μαζί του τη συλλογή σου από μάσκες. Και να αντέξεις να δεις την δική του. Είναι να γίνεις ευάλωτος, όπως όταν ήσουν παιδί. Είναι να ρισκάρεις το σεξ για ένα βυθισμένο θησαυρό από πλούτη που κανείς δεν διαλαλεί την αξία τους. Κι ως γνωστόν ότι δεν γνωρίζεις φοβίζει. Όπως και ότι γνωρίζεις πολύ καλά. Γιατί για να εκτιμήσεις έναν θησαυρό πρέπει πρώτα να έχεις βρει τον δικό σου. Να τον έχεις αποδεχτεί, να τον έχεις ζυγίσει, μα ποίος τα κάνει όλα αυτά; Ποίος δεν τρομάζει με τον δικό του κρυμμένο θησαυρό για να μπορεί να αποδεχτεί ενός άλλου; Κυλούν τα δάκρυα και μπλέκονται με τον ιδρώτα. Θέλει να τελειώσει το μπάνιο και να βγει, να φύγει μακριά, να φύγει μακριά από τις σκέψεις που λερώνουν την αδράνεια του Αυγούστου, θέλει να φύγει μακριά απ’ τον εαυτό της αλλά δεν ξέρει που να πάει.

Οι άνθρωποι δεν θέλουν σχέσεις, οι σχέσεις κοστίζουν κι η ζωή έχει γίνει πολύ ακριβή για να ρισκάρεις ακόμα και τον εαυτό σου. Οι άνθρωποι θέλουν απλώς τα στοιχειώδη, σεξ και κάλυψη βασικών αναγκών, σε ανάλαφρη συσκευασία, που δεν αφήνει ίχνη. Κι αυτό μπορούν να το βρουν σχετικά εύκολα πια. Μόνο όποιος αναζητά θησαυρούς απογοητεύεται. Μόνο όποιος γνωρίζει από θησαυρούς κλαίει μπροστά σε ένα καθρέφτη ενός μπάνιου που μυρίζει χλωρίνη, ενός μπάνιου που όσο κι αν το τρίβεις δεν κρύβει κανένα μυστικό.

 

#August_2016

Advertisements