Παρασκευή, 12 Αυγούστου

by janatziveleki

«Ανέμισες για μια στιγμή το μπολερό/και το βαθύ πορτοκαλί σου μεσοφόρι/Αύγουστος ήτανε δεν ήτανε θαρρώ…»
-Τι λέει μετά;
-Τι χαζούλι που είσαι! Δε θυμάσαι τα λόγια;

Ξυπνάει απότομα απ’ τον απογευματινό ύπνο. Δεν θυμάται τα λόγια. Έχει χάσει. Μέχρι να ενωθούν τα κομμάτια της πραγματικότητας προλαβαίνει να νιώσει ένα κενό. Το κενό αυτού που λείπει. Κι ας ακούει ακόμα την φωνή του. Εκείνος δεν είναι εδώ. Κοιτάζει γύρω το δωμάτιο. Διπλό κρεβάτι με πορτοκαλί σεντόνια. Πεταμένα ρούχα στην καρέκλα. Ανεμιστήρας. Σιωπή. Έχει χάσει. Οι σκέψεις από το παρελθόν έρχονται η μία μετά την άλλη. Σε τυχαία σειρά. Θα έπρεπε να έχει μια ασπίδα να τις αποκρούει. Ή ένα φωτόσπαθο. Να τις αφοπλίζει. Η πριγκίπισσα που έμαθε να τα βάζει με τις σκέψεις της. Η δύναμη του καλού ενάντια στην δύναμη του κακού. Μια αέναη πάλη. Κάποιος σίγουρα το έχει σκεφτεί ήδη. Δεν θυμάται. Έχει χάσει.

Μια αγκαλιά να κρυφτώ δεν υπάρχει, σκέφτεται. Δεν το λέει σε κανέναν.

 

#August_2016

Advertisements