Σάββατο, 13 Αυγούστου

by janatziveleki

Είναι φορές που ο χρόνος τρέχει πιο γρήγορα και άλλες που μοιάζει να μην περνάει με τίποτα. Στην πραγματικότητα ο χρόνος δεν υπάρχει. Ζούμε μονάχα στο παρόν αλλά οι αισθήσεις μας χρειάζονται την ψευδαίσθηση ενός γραμμικού timeline για να αναπτυχθούν. Ουσιαστικά όλη η εν δυνάμει ζωή ενός ανθρώπου υπάρχει μέσα του στο τώρα. Απλώς χρειάζεται να ξεδιπλωθεί ο χρόνος για να την ζήσει.

Περπατάει στην Διονυσίου Αρεοπαγίτου ανάμεσα σε τουρίστες, πλανόδιους μικροπωλητές, μουσικούς και ζευγάρια που έχουν ξεμείνει στην Αθήνα. Δεν έχει που να πάει. Ξεκίνησε να κάνει μια βόλτα πιστεύοντας πως θα της έκανε καλό να δει λίγο κόσμο, αλλά ο κόσμος είναι μια μάζα άγνωστη και αδιάφορη, ένα συνονθύλευμα από μορφές και σχήματα που δεν της λένε τίποτα, δεν τους ακούει, δεν τους αναγνωρίζει.

Πότε γνωρίζεις κάποιον στα αλήθεια; Όταν σου γίνεται από άγνωστος οικείος ή όταν αντιπροσωπεύει κάτι που κουβαλάς μέσα σου; Πώς γίνεται με κάποιους ανθρώπους μόλις συναντιόμαστε να μοιάζει σαν να ήρθαν για να μείνουν στην ζωή μας, να ξυπνούν τις αισθήσεις μας, να θέλουμε να τους μάθουμε και άλλους να τους προσπερνάμε χωρίς δεύτερη σκέψη; Είμαστε τόσοι πολλοί έτσι κι αλλιώς. Κι η μοναξιά μοιάζει το πιο παράλογο συναίσθημα ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των ανθρώπων. Άρα η μοναξιά δεν είναι η έλλειψη παρέας. Είναι η έλλειψη σύνδεσης. Η έλλειψη δεσμών. Όποιος δεν μπορεί να συνάψει δεσμούς είναι χαμένος, είναι μια ανθρώπινη μορφή που περιφέρεται χωρίς νόημα στο γεμάτο αντιφάσεις πεδίο της ύπαρξης. Ένα άγριο θηρίο που θα κουράζεται συνεχώς να ψάχνει κάτι που θα το ηρεμεί χωρίς όμως να μπορεί να βρει ούτε ένα σημείο για να ξαποστάσει. Δεσμός είναι η εξημέρωση που έλεγε η αλεπού στον Μικρό Πρίγκιπα, ναι αυτό είναι. Οι άνθρωποι που έχουμε διαλέξει να είναι στη ζωή μας είναι πολυθρόνες, καναπέδες και κρεβάτια που αφήνουμε κομμάτια του εαυτού μας να ξεκουραστούν. Να ξεδιψάσουν. Να ανασυσταθούν. Κάποιοι είναι ψάθες στην άμμο κι άλλοι ανάκλιντρα. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να είναι εκεί. Και εμείς γι’ αυτούς. Όποιος αρνείται να διαλέξει την οικειότητα αρνείται να αφήσει ένα κομμάτι του εαυτού του να ξεκουραστεί. Αρνείται να φροντίσει τον εαυτό του. Αρνείται να τσαλακωθεί. Και τι νόημα έχει αυτή η συνεχής επανάληψη της μιας μέρας μετά την άλλη, αν δεν αφήνουμε ίχνη ο ένας στον άλλον;

Ακούει τον ήχο απ’ το κινητό της και επιστρέφει στο παρόν. Δονείται μέσα στην τσάντα της σαν να θέλει να την ξυπνήσει από ύπνο βαθύ. Μια οικεία γυναικεία φωνή. Λίγα γέλια. Μια πρόσκληση. Το καλό με τους φίλους που έχουν ξεμείνει στην Αθήνα δεκαπενταύγουστο είναι πως πάντα θα έχουν κάποιους φίλους από το εξωτερικό που τυχαίνει να βρίσκονται στην Αθήνα δεκαπενταύγουστο. Την περιμένουν σε μια ταβέρνα στο Μοναστηράκι, λέει. Ευτυχώς. Οι άνθρωποι που έχουμε διαλέξει στην ζωή μας είναι μερικές φορές και ταμπέλες σε ένα δρόμο που μας δείχνουν προς τα πού θέλαμε να πάμε.

 

#August_2016

Advertisements