Κυριακή, 14 Αυγούστου

by janatziveleki

Όταν ήταν μικρή, αν το επόμενο αυτοκίνητο που θα σταματούσε στο φανάρι ήταν ταξί, τότε την σκεφτόταν κι εκείνος. Τώρα στέκεται στην αρχή της Ερμού και κοιτάζει την πλατεία απέναντι. Κάποιοι τουρίστες βγάζουν φωτογραφίες. Η κίνηση είναι αργή. Αν το πρώτο τρόλεϊ που θα εμφανιστεί στη στάση είναι το 5 τότε την σκέφτεται κι εκείνος. Η Αθήνα Κυριακή πρωί πριν τον Δεκαπενταύγουστο μοιάζει λες και έχει ένα τεχνικό πρόβλημα το matrix κι έχουν όλοι αποσυνδεθεί. Οι λίγοι που έχουν μείνει στους δρόμους είναι ή ανίδεοι ή διάλεξαν συνειδητά να παραμείνουν στο matrix οπότε δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο. Εκείνη είναι εδώ γιατί περιμένει τον Μορφέα της. Κάποιον να την καθοδηγήσει στο μονοπάτι που ήδη ξέρει πως έχει ξεκινήσει από μέσα της. Γυρίζει την πλάτη της και κατεβαίνει την Ερμού χωρίς να περιμένει να δει ποίο τρόλεϊ θα φτάσει πρώτο στη στάση. Τι σημασία έχει ποίος σκέφτεται τι, αν δεν μπορεί κάποιος να βρίσκεται δίπλα σου.

Έχει πιάσει να φυσάει και οι μέρες αυτές μοιάζουν φθινοπωρινές. Οι νύχτες δρόσισαν. Στο κρεβάτι τα βράδια τυλίγεται με μια ελαφριά κουβέρτα. Ξαπλώνει στο πλάι και φαντάζεται μια τρυφερή αγκαλιά να την σφίγγει μέχρι να την πάρει ο ύπνος. Όχι, δεν ντρέπεται. Κι ο αθλητής στους Ολυμπιακούς Αγώνες πόσες νύχτες ονειρεύτηκε το μετάλλιο πριν ανέβει στο βάθρο; Σαν μετάλλιο ονειρεύεται κι εκείνη την αγκαλιά. Λες και αν φτάσεις χ νύχτες να κοιμάσαι μόνη, θα αξίζεις να κερδίσεις το βραβείο. Δεν είναι έτσι φυσικά. Μα όλα έχουν γίνει μια μακρόσυρτη αναμονή με κόντρα τις αντοχές του καθενός και τον χρόνο, μέχρι να έρθει αυτό που ο καθένας θεωρεί βραβείο. Μάθαμε από παιδιά στην ανταπόδοση και αυτό είναι κάτι που δεν λέει να μας φύγει. Αν φας τις φακές σήμερα, το απόγευμα θα πάρουμε παγωτό. Αλλιώς γιατί να φάει κάποιος φακές. Μόνο που στις μέρες μας όλοι σκέφτονται μόνο τα βραβεία. Για κάθε Ολυμπιονίκη που φτάνει τον στόχο του υπάρχουν τόσοι άλλοι που ονειρεύτηκαν το ίδιο αλλά για διάφορους λόγους δεν τα κατάφεραν. Δεν ήταν τα όνειρα τους λιγότερα σπουδαία, όχι. Δεν θα έπρεπε να κρίνεται κανείς μόνο από μια στιγμή.

Το βράδυ αφήνει διάπλατα ανοιχτές τις μπαλκονόπορτες με τις κουρτίνες να ανεμίζουν μπρος και πίσω και τον ήχο του αέρα να φτάνει σαν ασφάλεια πραγματικής ζωής στα αυτιά της και χώνεται στον καναπέ να δει για άλλη μια φορά το Matrix που απόψε προβάλλεται στην τηλεόραση. Πρόλαβε να πάρει γαριδάκια και μπύρα από ένα περίπτερο που βρήκε ανοιχτό και να μαζέψει τα ρούχα απ’ το μπαλκόνι πριν τα πάρει ο αέρας. Τώρα χρειάζεται να δει για άλλη μια φορά, ποίο χάπι από τα δύο θα διαλέξει ο Νίο. Ποίο θα τον πάει πιο μακριά, έξω απ’ το Matrix. Το μπλε ή το κόκκινο;

 

#August_2016

Advertisements