Δευτέρα, 15 Αυγούστου

by janatziveleki

Η μάνα της. Γεμίζει το γιορτινό οικογενειακό τραπέζι του Δεκαπενταύγουστου. Η υπομονετική, η μάρτυς, η καλή νοικοκυρά, η άξια σύζυγος, η σωστή μάνα. Η μάνα της, παρούσα και απούσα για χρόνια. Δεν μπορεί να την χρεώσει για τίποτα. Δεν έκανε τίποτα επίτηδες. Έκανε το καλύτερο που μπορούσε. Ήθελε να γίνονται όλα σωστά. Το φαγητό, οι δουλειές, να προσέχεις παιδί μου, τι θα πει ο κόσμος, μη σε δουν να γυρίζεις με τον έναν και με τον άλλον, μη πατάς εδώ σφουγγάρισα, να κάνεις υπομονή, να μην φταις εσύ, να είσαι καλή, να μην προκαλείς, αύριο μεθαύριο θα ανοίξεις σπίτι, να μάθεις πως απλώνουν τα παντελόνια σωστά, να μη λες πολλά, να δέχεσαι, να ακούς, να μη θυμώνεις. Η μάνα της. Τα έκανε όλα ολόσωστα. Μόνο που δεν ήξερε να αγκαλιάζει. Δεν ήξερε να λέει μπράβο. Πάντα κάτι έλειπε, πάντα κάτι δεν γινόταν σωστά, πάντα καποιανού το παιδί τα είχε καταφέρει καλύτερα. Έγινε σαν εκείνη. Αυστηρή με τον εαυτό της. Να προσπαθεί να τα κάνει όλα σωστά. Τώρα δεν ξέρει τι φταίει και πήγαν όλα τόσο λάθος. Κανείς δεν της είπε πως αυτό δεν αρκούσε. Κανείς δεν της είπε πως δεν φτάνει να κάνεις υπομονή. Πως δεν μπορείς να τα ελέγχεις όλα. Κανείς δεν της είπε πως η ζωή δεν είναι μόνο αυτό. Πως η ζωή είναι να μάθεις να σηκώνεσαι με πληγωμένα γόνατα γεμάτα με αίμα, να ξαναπροσπαθείς, να θυμώνεις με τα σωστά πρόσωπα τη σωστή στιγμή, να αγκαλιάζεις αυτούς που παλεύουν σαν κι εσένα και όχι, να μην κάνεις υπομονή, να διεκδικείς. Δεν χρειάζεται υπομονή όταν υπάρχουν λύσεις, όταν υπάρχουν λόγοι, όταν υπάρχουν τρόποι, όταν υπάρχει εμπιστοσύνη, όταν υπάρχει συζήτηση, όταν υπάρχει αγάπη. Μάθαμε να δίνουμε ό,τι ζητάμε. Να προσφέρουμε ό,τι έχουμε ανάγκη να μας δώσουν. Να το παρέχουμε εμείς σιωπηλά, ήρεμα, υπομονετικά γιατί φοβόμαστε να το διεκδικήσουμε. Ναι, θέλω να με αγαπήσεις ρε. Αυτό θέλω. Ναι, η αγάπη μου για σένα δηλώνει την ανάγκη μου να αγαπηθώ κι εγώ. Όχι, δεν υπάρχει ανιδιοτέλεια, λάθος μας τά λεγαν τόσα χρόνια οι γονείς, δεν είμαστε μάρτυρες, να υποφέρουμε κάθε μέρα εδώ για να δικαιωθούμε στην άλλη ζωή. Αυτή τη ζωή θέλουμε, αυτό το τώρα που μας τίμησε να ζήσουμε, να το πιούμε παρέα, να το σπάσουμε με τα δόντια μας, να το στύψουμε και να το κοινωνήσουμε ο ένας στα χείλια του άλλου. Δεν υπάρχει υπομονή, γιατί όταν σ’ αγαπάνε δεν χρειάζεται να σε υπομένουν. Αγαπάνε τα λάθη σου. Και τους φόβους σου. Και τα μπερδεμένα συναισθήματα σου. Έτσι αγαπάνε οι άνθρωποι. Γιατί έτσι έχουν ανάγκη να αγαπηθούν κι οι ίδιοι. Και πόση ζωή έχουμε ακόμα νομίζεις;

Η μάνα της. Δεν ξέρει για πόσο καιρό ακόμα θα την έχει. Δεν ξέρει πως μπορεί να είναι η ζωή χωρίς αυτήν. Δεν ξέρει πως είναι να είσαι μάνα. Δεν ξέρει να κάνει άλλο υπομονή.

Ξέρει μόνο να αγαπάει. Αυτό θέλει να κάνει από εδώ και πέρα.

 

#August_2016

Advertisements