Τρίτη, 16 Αυγούστου

by janatziveleki

Καμιά φορά οι γνωριμίες είναι σαν τα ταξί που περιμένουν στη πιάτσα. Αν οδηγείς εσύ ποτέ δεν ξέρεις ποίος θα σου τύχει και πού θα σου ζητήσει να τον πας. Κι αν μπεις ως επιβάτης και είναι άλλος που κρατάει το τιμόνι πάλι δεν μπορείς να ξέρεις τον τρόπο που οδηγεί, την διαδρομή που θα διαλέξει.

-Δηλαδή;
-Τι δηλαδή; Σου είπα, βλέπαμε στο Χυτήριο τα Φτηνά Τσιγάρα…
-Και ήρθε έτσι απλά και σου μίλησε;
-Μάλλον θα επηρεάστηκε από την ταινία.
-Και τι σου είπε, «άσε με να σου αποδείξω ότι δεν είμαι ο άντρας της ζωής σου»;
-Όχι, ρώτησε αν είναι η θέση δίπλα μου πιασμένη.

Καμιά φορά οι γνωριμίες είναι σαν τις βαλίτσες. Υπάρχουν σε όλα τα μεγέθη. Ανάλογα με το τι κουβαλάει ο καθένας. Μα δεν μπορείς να μεταφέρεις σε ένα σάκο ώμου, ρούχα που θα χρειάζονταν μια ολόκληρη βαλίτσα. Ούτε να περιφέρεσαι με βαλίτσες μισοάδειες, όταν τα υπάρχοντα σου χωράνε μόνο σε μια τσάντα θαλάσσης.

-Και έκατσε δίπλα σου;
-Όχι, η θέση ήταν όντως πιασμένη. Μιλήσαμε μετά λίγο στο διάλλειμα και όταν τελείωσε η ταινία και θα φεύγαμε μου έδωσε το τηλέφωνο του!
-Και; Θα τον πάρεις;
-Δεν ξέρω…

Οι γνωριμίες είναι σαν τις δροσερές νύχτες στην Αθήνα τον Αύγουστο του 2016. Νομίζεις ότι είναι μια πόλη άδεια αλλά ποτέ δεν ξέρεις τι θα συναντήσεις στην επόμενη γωνία. Άνθρωποι που χορεύουν χωρίς μουσική. Κι άνθρωποι που σου πιάνουν την κουβέντα σε μια ταινία που γυρίστηκε στην ίδια πόλη 17 καλοκαίρια πριν. Οι πολλοί λείπουν και όσοι μένουν εδώ μοιάζουν πιο χαλαροί, πιο ανθρώπινοι, με έναν αέρα αναπάντεχης διάθεσης για ζωή, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα πριν από σήμερα, σαν να ζούμε για πρώτη φορά, σαν να γίνονται όλα διαφορετικά.

Οι γνωριμίες είναι για να σε ξαφνιάζουν, να σε ξεβολεύουν, να σε ξυπνούν. Να σε κάνουν να θέλεις να τα γνωρίσεις όλα απ’ την αρχή. Αλλιώς δεν έχουν πετύχει τον στόχο τους.

 

#August_2016

Advertisements