Τετάρτη, 17 Αυγούστου

by janatziveleki

Σε μια σχέση αγαπάμε το potential που έχει ο άλλος στη ζωή μας, αυτό που δυνητικά μας προσφέρει ένα μέλλον μαζί του, να γίνει ο θύτης ή το θύμα του συναισθήματος μας, με αυτό σχετιζόμαστε στην αρχή κι όχι με τον ίδιο. Σε ένα χωρισμό, δεν χάνουμε μόνο τον άνθρωπο που λείπει αλλά αυτό το πολύ συγκεκριμένο potential που μόνο αυτός μας πρόσφερε, το μείγμα από όλες τις πιθανότητες μέλλοντος που νομίζαμε πως έχουμε, τον ρόλο μας που χτίζαμε μαζί του σε ένα μοναδικό έργο που είχαμε διαλέξει από κοινού. Στην μοναξιά οι ρόλοι μειώνονται, εξαλείφονται. Χάνεται η γνώριμη σκηνή, το θέατρο που είχαμε μάθει κάθε μέρα να ερμηνεύουμε την ζωή μας. Χάνεται εκείνος που μας έδινε ατάκες.

Για να μπεις σε μια καινούργια σχέση πρέπει να θέλεις να αλλάξεις και έργο και σκηνή και θέατρο. Αν και οι περισσότεροι παίζουν ακριβώς το ίδιο έργο κάθε φορά αλλάζοντας μόνο συμπρωταγωνιστή.

Εκείνη δεν ξέρει τι θέλει. Δεν θέλει να θέλει αν δεν μπορεί να έχει. Πληγωμένη πια, δεν βλέπει με την ίδια αθωότητα το potential του άλλου. Και πώς ερωτεύεται κανείς ξανά απ’ την αρχή χωρίς αθωότητα;

Έχει ξαπλώσει ανάποδα με τα πόδια στην πλάτη του καναπέ κι ακούει μουσική. Παρατηρεί από άλλη γωνία το ταβάνι. Κι όμως ξέρει τι θα ήθελε αν μπορούσε. Να φορέσει τα καινούργια της πέδιλα που βρήκε μισή τιμή στις εκπτώσεις και να βγει. Αλλά ανοίγοντας την πόρτα θα ήθελε να βγει σε έναν άλλον τόπο, να κατέβει άλλες σκάλες, στριφογυριστές, σε ένα από τα παλιά σπίτια του κέντρου της Βαρκελώνης, να στρίψει σ’ αυτές τις τόσο σωστά δομημένες γωνίες των δρόμων του L´Eixample και να πάει για καφέ στην παλιά πόλη στο Barri Gotic, να την γνωρίζουν στο μαγαζί που πουλάει τσιγάρα και στον φούρνο απέναντι. Κι ύστερα να πάρει το μετρό στην Urquinaona και μετά από λίγες στάσεις να ανέβει τα σκαλιά του μετρό Odeon στο Παρίσι, να τριγυρίσει στην αριστερή όχθη του Σηκουάνα μέχρι να κουραστούν τα πόδια της από τα καινούργια παπούτσια και να χωθεί σε ένα απ’ αυτά τα σινεμά που προβάλλουν παλιές ταινίες όλη μέρα. Κι όταν θα βγει να έχει αρχίσει να πέφτει ο ήλιος στο Πόρτο και να φτάσει ως την άκρη της πόλης, ως την άκρη της Ευρώπης, για να χαζέψει το ηλιοβασίλεμα από τον Φάρο της Κυρίας του Φωτός, εκεί που ο ποταμός Δούρος χύνεται ελεύθερα πια στον Ατλαντικό. Κι από εκεί, να του στείλει σήματα καπνού για να έρθει επιτέλους να την συναντήσει. Για να ζήσουν μαζί εκείνο το potential που ονειρεύτηκε δίπλα του και τόσο της λείπει ακόμα και τώρα.

 

#August_2016

Advertisements