Παρασκευή, 19 Αυγούστου

by janatziveleki

Ξυπνάει σε ένα τοπίο γεμάτο φως. Τα πόδια της είναι μέσα στο sleeping bag και όλα γύρω της έχουν γεμίσει με άμμο. Ξυπνάει σαν να είναι η πρώτη της μέρα σε ένα τοπίο με τόσο φως. Δεν θυμάται τίποτα. Κοιτάζει γύρω της και δεν είναι κανείς. Μόνο ένα ζευγάρι αγκαλιασμένο στο δικό τους sleeping bag βλέπει από μακριά και έναν σκύλο να παίζει με τα κύματα στην άλλη πλευρά. Θα μπορούσε να είναι το ένα μέλος εκείνου του ζευγαριού που κοιμάται πιο πέρα. Θα μπορούσε να είναι ο σκύλος που παίζει με την θάλασσα. Αλλά είναι εκείνη. Και ξυπνάει σε ένα τοπίο γεμάτο φως. Σαν να τα βλέπει όλα για πρώτη φορά.

Σηκώνεται και η άμμος μεταφέρεται παντού. Θέλει καφέ. Πεινάει. Τα μάτια της τα νιώθει βαριά, πρέπει να την πήρε ο ύπνος κλαίγοντας. Δεν θυμάται όμως. Και δεν έχει σημασία πια. Το φεγγάρι ολοκληρώθηκε. Έτσι κι εκείνη. Άλλοτε νιώθουμε μισοί, άλλοτε ολόκληροι, άλλοτε δεν φαινόμαστε από παντού, άλλοτε λείπουμε. Μα πάντα είμαστε εμείς. Σε μια αέναη κίνηση που αποκαλύπτει σιγά σιγά κι άλλα κομμάτια μας.

Σηκώνεται.

Και όλα γύρω της έχουν γεμίσει φως.

 

#August_2016

Advertisements