Δευτέρα, 22 Αυγούστου

by janatziveleki

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες τελείωσαν, κάποιοι άρχισαν να γυρίζουν από διακοπές, κάποιοι άλλοι να φεύγουν τώρα. Εκείνη μένει σπίτι, χαζεύει τα νέα, βάζει πλυντήριο, φτιάχνει φαγητό. Ο ήλιος μπαίνει αυθάδης από τα παράθυρα, οι κουρτίνες ανεμίζουν νωχελικά. Καλά τα έχω πάει μέχρι εδώ, σκέφτεται. Χτυπάει το κινητό, είναι μια φίλη με την οποία είχε χαθεί τον τελευταίο καιρό. Αξιόλογο άτομο, καλό παιδί, με πολλή προσπάθεια για να τα βγάλει πέρα και πολλά εμπόδια όπως συμβαίνει συνήθως στα καλά παιδιά. Ακούει τα νέα της. Κατάθλιψη, ανεργία, οικονομικά προβλήματα, αβεβαιότητα. Αποφάσισε να πάρει χάπια που της έγραψε ψυχίατρος, μήπως δει λίγο τα πράγματα αλλιώς, μήπως ησυχάσει το μυαλό και μπορέσει να προχωρήσει.

-Και πως είσαι τώρα;
-Πολύ καλύτερα, αυτές οι χημικές ουσίες κάνουν θαύματα στις μέρες μας! Δεν ξέρω γιατί ο κόσμος βλέπει τόσο αρνητικά τα χάπια όταν μπορούν να βοηθήσουν τόσο πολύ. Λες και είναι καλό να ταλαιπωρούμαστε, να εμμένουμε στα ίδια ψυχοφθόρα μονοπάτια και να μην δοκιμάζουμε κάτι καινούργιο, ειδικά όταν μπορεί σχετικά εύκολα να βοηθήσει να λειτουργήσουν και πάλι αυτοί οι νευροδιαβιβαστές ή όπως αλλιώς λέγονται τέλος πάντων!

Γελάνε. Της περιγράφει όλη την διαδικασία, τον φόβο της αρχής, το στίγμα των «ψυχοφαρμάκων», τις τυχόν παρενέργειες.

-Το θέμα είναι να φτάσει κάποιος στην απόφαση να πάρει την ζωή του στα χέρια του. Αυτό είναι το δύσκολο σημείο. Δεν βλέπεις πώς μας έχουν κάνει; Άβουλα όντα που απλώς ακολουθούν μηχανικά ένα πρόγραμμα κι ας φαίνεται ξεκάθαρα πως δεν είναι βιώσιμο όλο αυτό για κανέναν πια. Απλά δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις. Ε, είπα και εγώ να ξεκινήσω από την ψυχοθεραπεία, δεν θα έπαιρνα τα χάπια αλλιώς, δεν θέλω να μην καταλαβαίνω τι μου συμβαίνει ή να κρύβω τα συναισθήματα μου, θέλω να είμαι σε θέση να τα αντιμετωπίσω, να τα χρησιμοποιώ υπέρ μου, να πάω επιτέλους παρακάτω. Τόση προσπάθεια έχω κάνει ρε γαμώτο. Δεν έχει νόημα πιστεύω χωρίς ψυχοθεραπεία, εγώ έτσι το βλέπω. Ο κόσμος συνήθως πιστεύει πως τα χάπια είναι κάτι κακό, πως σε επηρεάζουν αρνητικά, πως οι γιατροί τα δίνουν πολύ εύκολα. Ενώ αυτό που συμβαίνει είναι μάλλον το αντίθετο, δεν ξέρω, ο τρόπος που σε επηρεάζει η κατάθλιψη είναι σίγουρα πολύ χειρότερος για μένα. Η κατάθλιψη είναι μια παθητική κατάσταση, δεν βοηθάει κανέναν, σε κρατάει φυλακισμένο και σε εξοντώνει σε έναν υπνωτικό φαύλο κύκλο. Ενώ με τα χάπια συνέρχεσαι κάπως, βλέπεις λίγο πιο απλά τα πράγματα και τον εαυτό σου πιο ικανό να αντιδράσει. Είναι σα να λέει κάποιος δεν μπορώ να περπατήσω αλλά δεν θα πάρω χάπια μη τυχόν και μου επηρεάσουν το περπάτημα. Μα αυτό ακριβώς είναι το θέμα, να περπατήσεις, να πας παρακάτω. Άσε που κάποια στιγμή θα πρέπει να μιλήσουμε ανοιχτά πια για τη σχέση του καπιταλισμού με όλα αυτά. Συνήθως μιλάμε για τις φαρμακοβιομηχανίες και τα κέρδη που τους αποφέρει όλη αυτή η κατάσταση. Αλλά δεν ακούω και πολλούς να μιλούν ανοιχτά επιτέλους για το τι ρόλο παίζει ο καπιταλισμός στο να καταλήξει κάποιος καταθλιπτικός σε αυτούς τους ρυθμούς που ζούμε όλοι πια. Αν έχεις γίνει απλά ένα νούμερο, ένα προϊόν που διατίθεται προς πώληση, ένα υποψήφιος καταναλωτής που χωρίς μια θέση εργασίας δεν αξίζει τίποτα, τότε πώς να μην σε επηρεάσει όλο αυτό; Και για τις σχέσεις ακόμα ο άλλος κοιτάει αν έχεις μια καλή δουλειά, να μην μοιραστεί τα προβλήματα σου, αλλά να μοιραστεί τα οφέλη σου. Εσύ ξέρεις πόσα χρόνια, πόση ενέργεια, πόσα χρήματα ξόδεψα για το πανεπιστήμιο, το μεταπτυχιακό, τα σεμινάρια, εγώ και τόσοι άλλοι. Και να σου λένε τώρα, είσαι ένα νούμερο ακόμα στο ποσοστό ανεργίας του ΟΑΕΔ. Κι επειδή μπήκα σ’ αυτή τη θέση κι υιοθέτησα χωρίς δεύτερη σκέψη αυτόν τον ρόλο δεν μπορώ να ταιριάξω τώρα εγώ στο μυαλό μου πώς να χωρέσω μέσα σε όλα αυτά, πώς να επιβιώσω από την μία δεχόμενη τα τόσα λίγα που έχει πια να μου προσφέρει αυτό το σύστημα και από την άλλη πώς να μπορώ να είμαι εγώ, ποία είμαι εγώ ουσιαστικά μέσα σ’ όλα αυτά. Ας μη γελιόμαστε, δεν είναι η οικονομική κρίση το θέμα, είναι που γίναμε προϊόντα και ξεπουληθήκαμε για μια «καλύτερη ζωή», για περισσότερα υλικά δηλαδή και χάσαμε την επαφή μας την ανθρώπινη, το μαζί, την αλληλεγγύη, το δικαίωμα να εφεύρουμε τον εαυτό μας, την απόλαυση, το παιχνίδι.

-Μια χαρά σ’ ακούω πάντως τώρα.
-Ναι είμαι καλά, ευτυχώς, αρχίζω και βλέπω φως στον ορίζοντα. Αρχίζω κι ανακτώ τις δυνάμεις μου. Τουλάχιστον ρε γαμώτο, ό,τι γίνει ας μας βρει όρθιους, μαχόμενους, όχι μέσα στην μιζέρια και την παραίτηση, έτσι δεν είναι;

 

#August_2016

Advertisements