Τρίτη, 23 Αυγούστου

by janatziveleki

Στην αρχή όλα είναι σχήματα. Το σουλούπι ενός ανθρώπου. Ο όγκος ενός βιβλίου. Η ιδέα μιας γνωριμίας. Η δουλειά που θέλεις να βρεις. Όσο πλησιάζεις γίνονται ρόλοι. Η ταιριαστή με την δική μας συμπεριφορά κάποιου. Η περιγραφή ενός βιβλίου. Το ύφος μιας γνωριμίας. Τα χαρακτηριστικά μιας δουλειάς. Εκεί δημιουργούνται λίμνες ή λεωφόροι. Κολλάμε στην ιδέα που δίνει ο άλλος, στον ρόλο που παίζει, στο ύφος που έχει. Ακόμα δεν γνωριζόμαστε. Υπάρχουν άνθρωποι που ζουν ξανά και ξανά την ζωή τους ολόκληρη σ’ αυτό το πεδίο. Δεν θέλουν να μπουν πιο βαθιά. Δεν ξέρουν τι έχει πιο κοντά. Ή όταν πλησιάζουν απογοητεύονται και γυρίζουν πάλι πίσω στην αρχή. Αυτοί οι άνθρωποι ζουν πάντα μόνοι με τον εαυτό τους. Με την ιδέα του άλλου. Το σχήμα, τον ρόλο του στην ζωή τους. Όχι όμως μαζί του. Ακόμα κι αν τελικά τον παντρεύονται.

Η εποχή που όλο και περισσότεροι διαλέγουν να κάνουν εύκολες, άμεσες, σύντομες γνωριμίες μέσω διαδικτύου είναι και η εποχή που κανείς δεν θέλει στα αλήθεια να γνωρίσει κανέναν. Θέλει να δηλώσει την ανάγκη του αλλά δεν θέλει να διακινδυνεύσει. Μια ουσιαστική γνωριμία είναι μια γέφυρα, όχι μια βιτρίνα. Είναι να αφήσεις τον στρατό του άλλου να μπει στο κάστρο σου, είναι να στείλεις τους απεσταλμένους σου να μιλήσουν στον βασιλιά του. Είναι να κατεβάσεις τις λόγχες ή να προσέχεις τουλάχιστον που χτυπάς. Όσο πιο κοντά έρχεται κάποιος τόσο πιο πολύ κερδίζει χώρο το άγριο θηρίο που έχει μέσα του. Άλλοι είναι αετοί και πετάνε αμέσως και χάνονται. Άλλοι είναι αρκούδες, σηκώνονται στα δυο τους πόδια και σε κάνουν να νιώθεις απειλή ενώ θέλουν μόνο να σε δουν λίγο καλύτερα. Άλλοι είναι λύκοι που σου δείχνουν επιθετικά τα δόντια τους αφού μόνο με την αγέλη τους νιώθουν ασφάλεια. Κι άλλοι καρχαρίες που το ερωτικό παιχνίδι τους ορίζεται από δαγκωματιές. Πολλές φορές ούτε ο ίδιος ο άλλος που συναντάς δεν γνωρίζει το μέσα του θεριό. Ή το φοβάται τόσο που δεν αντέχει ούτε ο ίδιος να το αφουγκραστεί.

Κι έτσι μένουμε πάντα στην αρχή. Πάμε σινεμά. Πίνουμε καφέ. Ανταλλάσσουμε υγρά. Γελάμε μαζί. Μπερδεύουμε τα πόδια μας, τις κουβέντες μας, τις φοβίες μας. Αλλά κρατάμε απόσταση ασφαλείας για να μην με δαγκώσεις ανεπανόρθωτα. Για να μην σε απειλήσω ολοκληρωτικά. Ζω με σένα στο μυαλό μου. Ζεις με μένα στην σκέψη σου. Και ο καιρός περνάει. Τα καλοκαίρια τελειώνουν. Η ζωή συνηθίζεται.

 

#August_2016

Advertisements