Τετάρτη, 24 Αυγούστου

by janatziveleki

Έπιασε να φυσάει. Κάπου λένε πως θα αρχίσει να βρέχει. Κάνει λίγες δουλειές, βγαίνει να αγοράσει κάτι. Γυρίζει σπίτι, χαζεύει στις σελίδες αναζήτησης εργασίας. Ο Σεπτέμβρης είναι κοντά, δεν μπορεί, κάτι θα αλλάξει, κάτι θα κινηθεί προς μια πιο θετική κατεύθυνση. Το απόγευμα βγαίνει πάλι, για καφέ με μια φίλη. Η αίσθηση είναι σαν την ταινία Inception, ένα όνειρο μέσα σε ένα όνειρο, οι σκέψεις –η μία μέσα στην άλλη- ξεκινούν από πολλούς ομόκεντρους κύκλους. Περνάει καλά, γελάει, μπορεί να διαχειριστεί τις καταστάσεις, ξέρει να φέρεται, δεν την κερδίζει το άγχος. Όμως από κάτω υπάρχει μια ολόκληρη άλλη ζωή σε αργή κίνηση. Μια ανεπαίσθητη σχεδόν, αμείωτη ροπή που οδηγεί ασυναίσθητα σε μια διαρκή, συνεχόμενη πτώση που δεν ξέρει κανείς που θα καταλήξει. Ούτε πότε θα ολοκληρωθεί.

Μια κοινωνία ολόκληρη ζει μέσα στο Inception. Πάει διακοπές, βουτάει σε θάλασσες, πίνει κοκτέιλ, ψάχνει σεξ, βγάζει selfie και από κάτω καίγεται αργά σαν φωτογραφία που έχει πιάσει φωτιά στα άκρα. Ίσως πιο κάτω κι απ’ αυτήν την φωτογραφία κάτι άλλο αρχίζει τώρα να ανθίζει. Κάτι αδιόρατο ακόμα, που θα ξεκινήσει απ’ αυτούς που δεν συμβιβάζονται μόνο στο ένα επίπεδο ζωής. Ίσως κάτι να αλλάξει, αν δεν έρθουν στον ύπνο μας κλέφτες να μας κλέψουν τα όνειρα, ποίος ξέρει;

Είναι κάπως σαν τον σεισμό στην Ιταλία που άκουσε πριν βγει στις ειδήσεις, ολόκληρος τόπος χτισμένος, πολιτισμένος, οργανωμένος σε κάποιο βαθμό και ένα ήσυχο βράδυ του Αυγούστου είναι οι πλάκες από κάτω που όταν σείονται τα γκρεμίζουν όλα εντελώς ξαφνικά.

 

#August_2016

Advertisements