Σάββατο,27 Αυγούστου

by janatziveleki

Όταν είμαστε νέοι πιστεύουμε πως κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο μας μισό και προσμένουμε εναγωνίως να το συναντήσουμε. Ξεκάθαρη συναισθηματική ανωριμότητα, μετάθεση ευθύνης για να αναλάβει κάποιος άλλος την ζωή μας. Κάποιοι μπορεί να ζουν έτσι για χρόνια, προσμένοντας τον «ιδανικό άλλο» που θα πληρώσει το κενό της ύπαρξης τους. Κάποιοι άλλοι μπορεί απλώς να βολεύονται με ότι τους κάτσει, θεωρώντας πως δεν αξίζουν και πολλά περισσότερα. Ένας άντρας συνήθως θέλει να έχει επιλογές. Να έχει δύναμη. Μια γυναίκα συνήθως θέλει να νιώσει ότι την επέλεξαν ανάμεσα σε άλλες. Να είναι ξεχωριστή. Μέχρι εδώ είναι όλα απλά, ασυνείδητα. Άβουλα όντα γεμάτα ανεκδήλωτα πάθη που περιφέρονται με φορεμένη στο πρόσωπο τους μια μάσκα, που μια απρόσωπη κοινωνία τους φόρεσε για ρόλο. Συνήθως όλες οι μάσκες είναι ίδιες, να μην ξεχωρίζει κανείς. Να νομίζεις πως διαλέγεις και να πέφτεις πάντα στο ίδιο πρόσωπο. Ακατέργαστο, άβουλο, τυχαίο προϊόν χωρίς συνείδηση. Όπως κι εσύ εξάλλου. Αν έρθει κάποια στιγμή που κάποιος καταλάβει πως φοράει μια μάσκα που δεν διάλεξε, πως δεν θέλει να τη φοράει πια, αν αποφασίσει να τη βγάλει, αν θέλει να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη χωρίς αυτή, τότε όλα αλλάζουν. Η μοναξιά γίνεται πιο χειροπιαστή, γίνεται χαλάζι που πέφτει επάνω σου και σε χτυπάει αλλά υπάρχουν τρόποι να προστατευτείς, γνωρίζεις το γιατί της ύπαρξης της και την καλωσορίζεις. Γίνονται όλα συνειδητά. Κι οι άνθρωποι διαλέγονται πια με άλλον τρόπο. Όχι ψυχαναγκαστικά, όχι κουραστικά, όχι επιβλητικά, όχι τυχαία. Όλοι οι άνθρωποι έχουν πια θετικό πρόσημο, αλλιώς δεν τους χρειάζεσαι καθόλου στην ζωή σου. Κι όλα έχουν το βάρος της επιλογής. Αυτή την κούραση που πληρώνεις για το τίμημα της ενηλικίωσης. Κανείς δεν σου φταίει πια για τίποτα. Κανείς δεν μπορεί να γίνει ο θύτης σου πέρα από τον εαυτό σου. Κανείς δεν σε βλέπει σαν ξένο πια, όταν έχεις διαλέξει να μην είσαι ξένος. Είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό.

-Τι σκέφτεσαι; τη ρωτάει.
-Πώς πέρασε τόσο γρήγορα ο Αύγουστος! Έφτασε κι η γιορτή του Αγίου Φανουρίου…
-Θα μου φανερωθείς δηλαδή;

Τον κοιτάει χωρίς να έχει κάτι να του πει. Δεν φταίει εκείνος για τίποτα. Μόλις τον γνώρισε, δεν έχει γίνει ακόμα επίσημα συνομιλητής της. Μπορούμε να θέλουμε αυτούς που δεν μας θέλουν και να μην θέλουμε αυτούς που μας θέλουν. Είναι ένα είδος αδιόρατης ομαδικής ψύχωσης – βγαλμένη κατευθείαν από το εγχειρίδιο του «πώς να ΜΗ γίνετε ευτυχισμένοι». Ο ήχος του «έφταιξα» θυμίζει πολύ τον ήχο της λέξης ευτυχία. Έφταιξα που δεν έγινα ευτυχισμένος. Έφταιξα που δεν ήξερα πώς, έφταιξα που δεν θέλησα νωρίτερα να συναντήσω τον εαυτό μου, έφταιξα που δεν επέλεξα καλύτερα για μένα. Μα τώρα το θέλω πια. Θέλω να φταίω για αυτά που αξίζουν τον κόπο.

Αλήθεια, είναι τα θέλω μας ελεύθερα πουλιά που μας δείχνουν το δρόμο ή είναι αλυσίδες που μας στερούν την ελευθερία μας; Ας φανερώσει ο Άγιος σήμερα κάποια αποκαλυπτική αλήθεια, που όπως όλες, στέκει μπροστά στα μάτια μας και δεν την βλέπουμε.

 

#August_2016

Advertisements