Κυριακή, 28 Αυγούστου

by janatziveleki

Είναι ξαπλωμένη πάνω σε ένα σεντόνι, στο χώμα ανάμεσα στα δέντρα σε μια γωνιά στου Φιλοπάππου. Αυτοσχέδιο πικ νικ με μια φίλη. Κάτι φαγώσιμο, κάτι πόσιμο, κι ο ουρανός.

-Νιώθουν μοναξιά τα σύννεφα; ρωτάει με παιδιάστικη αφέλεια.
-Δε νομίζω, αφού είναι εφήμερα, απαντάει η φίλη της και βγάζει ένα παιδικό παιχνίδι με το οποίο μπορείς να κάνεις φούσκες από νερό και σαπούνι. Κοιτάζουν, τα δέντρα, τον ουρανό, τον Παρθενώνα κρυμμένο πίσω απ’ τα κλαδιά απέναντι. Αυτοσχέδιες διακοπές μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Οι φούσκες αιωρούνται για λίγο κι ύστερα σκάνε μόνες τους. Εφήμερες κι αυτές, δεν νιώθουν την ομορφιά που προσφέρουν στο τοπίο. Το ίδιο όπως με τα σύννεφα. Αντίθετα οι άνθρωποι νιώθουμε μοναξιά γιατί έχουμε μια πορεία, μια εξέλιξη, ένα δρόμο που συνήθως συγκρίνουμε με δρόμους άλλων για να δούμε αν πηγαίνουμε στην σωστή κατεύθυνση. Μα την κατεύθυνση την φτιάχνουμε μόνοι, από εκεί που είμαστε, ένα βήμα ακόμα. Αβέβαιο, ατελές, εφήμερο κι αυτό με τον τρόπο του. Αλλά δικό μας.

Αργότερα το απόγευμα κατηφορίζουν τη Συγγρού μέχρι το Πάρκο του Ιδρύματος Νιάρχου. Έχει συναυλία στο ξέφωτο και κανόνισαν μαζί με άλλους να αράξουν στο γρασίδι και να αφεθούν στους ήχους και στις εικόνες μιας καινούργιας Αθήνας.

Μπορεί να μην έρθει ποτέ αυτό που ονειρευτήκαμε. Μπορεί η ζωή να είναι ακριβώς αυτή η απόσταση απ’ όσα σκεφτόμαστε με το μυαλό μας κι απ’ όσα στ’ αλήθεια συμβαίνουν. Δεν ξέρει. Θέλει να νιώσει πια πως αυτή η απόσταση δεν είναι μεγάλη, δεν αμβλύνεται κοπιαστικά, δεν πονάει. Θέλει να θέλει και αυτό που θέλει να γίνεται. Έτσι απλά. Θέλει να χτυπήσει το τηλέφωνο μέσα στην εβδομάδα για την δουλειά που έστειλε βιογραφικό και τόσο επιθυμεί να αναλάβει. Θέλει να γελάει και να αγκαλιάζει τους δικούς της χωρίς να φοβάται ότι θα συμβεί κάτι κακό. Θέλει να ποθεί και να την ποθούν, να νιώθει αντρικά χέρια στο γυναικείο της κορμί να την σφίγγουν, να την πιέζουν, να την διεκδικούν, να την ψάχνουν. Θέλει να ζει σε ένα εναλλασσόμενο ζωντανό παρόν, και να κάνει τους άλλους να χαμογελούν. Όπως όταν κοιτάς τις φούσκες που αιωρούνται για λίγο και φεύγουν. Όπως τα σύννεφα που ταξιδεύουν και συνεχώς αλλάζουν μορφές.

 

#August_2016

Advertisements