Δευτέρα, 29 Αυγούστου

by janatziveleki

Να ήταν οι άνθρωποι της ζωής μας γεύσεις και να μπορούσαμε όποτε θέλουμε να τους γευτούμε. Να έβγαιναν σε παγωτά, τούρτες, αλμυρά, σαλάτες, καυτερά και να ήταν όλες οι γεύσεις από τους ανθρώπους που κάποτε φιλήσαμε σε ένα ντουλάπι κλεισμένες να το ανοίγαμε το πρωί μιας Δευτέρας στην κουζίνα και να διαλέγαμε ό,τι μας έλειψε. Κάποιος θα είχε γεύση από χουρμά, άλλος από λαχταριστό ισπανικό χαμόν, κάποιος θα ήταν αλμυρός σαν φέτα και κάποιος άλλος θα έμοιαζε με τον απίστευτο συνδυασμό που έχει ένα ζεστό σουφλέ σοκολάτας με παγωτό. Και μπορεί να είχε μείνει και σε μια γωνία λίγο από εκείνο το κρητικό σαγανάκι με μέλι που δεν ξεχνάς εύκολα. Θα ήταν και μερικοί άνθρωποι που θα μύριζαν καμένο, που θα είχε εντελώς χαλάσει η θύμηση της γεύσης τους και δεν θα ποθούσαμε να τους γευτούμε ποτέ πια. Αλλά αυτά που έχουν τελειώσει δεν μας απασχολούν πια και δεν τα κρύβουμε σε κανένα ντουλάπι.

Ανοίγει ένα ένα τα ντουλάπια της κουζίνας και χαζεύει χωρίς να ξέρει τι ψάχνει. Ανοίγει κι εκείνο κάτω κάτω που αφήνει αδίπλωτες τις σακούλες. Ένας σωρός από σακούλες όλων των ειδών ξεπροβάλλει μπροστά στα μάτια της. Διάφανες, χρωματιστές σακούλες, από πλαστικό, από σκληρό χαρτί, με κορδόνια, με υφασμάτινα χερούλια, σακούλες από μαγαζιά, από σούπερ μάρκετ, από δώρα. Γιατί τα κρατάει όλα αυτά; αναρωτιέται. Γιατί κάποιος να φυλάει σε ένα ντουλάπι σακούλες που η ύπαρξη τους βασίζεται μόνο στο να μεταφέρουν κάτι άλλο κι ο σκοπός τους έχει πια ολοκληρωθεί; Αφού το άλλο, εκείνο το σημαντικό, το περιεχόμενο τους λείπει.

Πιάνει όσες περισσότερες μπορεί με το άπλωμα του ενός χεριού και της πετάει έξω απ’ το ντουλάπι. Της κοιτάζει αφημένες άναρχα στο πάτωμα. Ανοίγει ένα συρτάρι που όλα μοιάζουν αυστηρά τακτοποιημένα και βγάζει μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών. Την ανοίγει προσεκτικά και αρχίζει να βάζει όλες τις άδειες σακούλες μέσα. Για πέταμα. Ένα συνδυασμός από πολύχρωμες σακούλες, αδειανές που όλες μαζί γεμίζουν μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών. Τις μαζεύει όλες και τις χώνει με την ίδια ευκολία εκεί. Αυτά που φύλαγε για κάθε ενδεχόμενο δεν της χρειάζονται πια. Όλα τα «μήπως και» και τα «ίσως» στριμώχνονται μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών. Επιτέλους, ας έρχονται πρώτα οι ανάγκες και ύστερα η κάλυψη τους. Επιτέλους, ας μην γεμίζουν τα ντουλάπια και τα συρτάρια με αντικείμενα «σε περίπτωση που» και «αν χρειαστεί» ενώ σχεδόν ποτέ δεν χρειάζονται. Αρκούν τα βασικά. Αυτά που θέλεις. Κι αυτά που χρειάζεσαι. Και για ό,τι περισσεύει, υπάρχει πάντα μια σακούλα σκουπιδιών, να το κάνει από περιτύλιγμα σε περιεχόμενο πάλι. Και να το βγάλει μαζί με τα άλλα που πετάμε, αυτά που δεν χρειαζόμαστε πια.

 

#August_2016

Advertisements