Τετάρτη, 31 Αυγούστου

by janatziveleki

Υπάρχει μόνο η αγάπη και ο φόβος. Βάζει να παίζει στο youtube το The Last Day of Summer των Cure. Όχι, δεν τέλειωσε το καλοκαίρι ακόμα. Δεν τελειώνουν έτσι απλά τα καλοκαίρια. Αλλά οι μήνες και τα χρόνια κι οι ημέρες έχουν σημείο εκκίνησης και σημείο τερματισμού, από κάπου μας παίρνουν απ’ το χέρι και κάπου αλλού μας αφήνουν. Κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι αυτός ο Σεπτέμβρης. Και τίποτα δεν είναι στάσιμο και ίδιο, κι ας μοιάζει έτσι στο γεμάτο σκέψεις και προγράμματα μυαλό των ανθρώπων.

Υπάρχει μόνο η Αγάπη. Κι ο φόβος. Όποιος δεν αγαπάει φοβάται. Κι όποιος φοβάται δεν μπορεί να αγαπήσει. Η αγάπη είναι ποτάμι που ρέει και σε ταξιδεύει. Κι ας είναι όλα τόσο ρευστά, η σιγουριά θεριεύει μέσα σου. Ο φόβος είναι βράχος που έχει καρφωθεί στην καρδιά σου. Κι ας είναι στέρεος κι ακούνητος, δεν έχει κανένα αληθινό βάρος, σε γεμίζει ανασφάλεια. Θυμάται το βλέμμα του Robert Smith όταν είδε τους Cure ζωντανά στην Αθήνα. Θυμάται την ψηλόλιγνη φιγούρα του Nick Cave να ξεχωρίζει μέσα στον κόσμο, θυμάται την μαγευτική απλότητα του Peter Hammill στο πιάνο. Θυμάται τις Τρύπες στο Λυκαβηττό να τραγουδούν για όσους ήταν μέσα και για όσους είχαν μείνει απ’ έξω.

Θυμάται βόλτες μέσα στη νύχτα με μια βέσπα, μεθυσμένα φιλιά, ταξίδια με τρένο, θυμάται τις μεγάλες πόλεις κρυμμένες πίσω απ’ τις μικρές τους λεπτομέρειες. Θυμάται αγκαλιές αποχωρισμού που ακόμα κρατάνε. Θυμάται φιλιά που δεν κράτησαν αρκετά. Θυμάται αυτοσχέδια τραγούδια, βουτιές στη θάλασσα, πεζοπορία σε άγνωστα βουνά. Θυμάται τον Σωκράτη να τραγουδάει ξανά και ξανά «πώς νιώθουμε παράφορα, πώς ζούμε έτσι αδιάφορα». Η αγάπη είναι πάντα καλοκαίρι. Φόβος είναι ο χειμώνας. Ας μην έρθει ο χειμώνας φέτος, ας μείνουμε εδώ. Να αγαπάμε. Κι ας μην ξέρουμε που θα μας βγάλει.
Πόσοι άνθρωποι πέθαναν μέσα στον Αύγουστο, πόσοι γεννήθηκαν. Πόσοι μίσησαν αυτά που δεν μπορούν να έχουν. Πόσοι έδωσαν τα χέρια σε μια συμφωνία. Πόσοι χώρισαν. Πόσοι κοιμήθηκαν με κάποιον και ξύπνησαν μόνοι. Πόσοι ξυπνάνε κάθε μέρα μόνοι, είτε υπάρχει κάποιος δίπλα, είτε όχι. Ας μην έρθει ο χειμώνας φέτος. Ας μείνουμε στο καλοκαίρι.

Μοιάζει να μην έχει άλλο νόημα η ζωή κάτι τέτοια μεσημέρια, άλλη αξία απ’ αυτήν. Μοιάζει πως θα έρχονται και θα φεύγουν απ’ αυτόν τον δυσκολονόητο κόσμο ξανά και ξανά οι άνθρωποι μέχρι να το καταλάβουν, μέχρι να αυξηθεί η στάθμη της αγάπης και να νικήσει το καλό. Να μη νικήσει ο φόβος. Όσες φορές χρειαστεί, γίνεται η ίδια μάχη, μέσα μας, γύρω μας, παντού. Τόσο μακριά και τόσο κοντά μας. Γιατί τα σκέφτεται όλα αυτά; Γιατί τόση θεωρία; Η αγάπη είναι στα μικρά πράγματα, έτσι δε λένε; Γιατί τα περιμένουμε όλα απ’ τους άλλους; Έχει μια οικογένεια που έχει να την δει για μέρες. Έχει προλάβει να πει σε όλους πως τους αγαπάει; Έχει έναν αδελφό που δεν τον έχει ρωτήσει εδώ και καιρό αν είναι καλά. Έχει μια αδελφή που δεν ξέρει μήπως χρειάζεται κάτι. Τα έχουμε αφήσει όλα στην τύχη τους ενώ η τύχη είμαστε μόνο εμείς. Αποφασίζει να βγει, δεν θέλει άλλο να κάθεται στο άδειο σπίτι. Δεν θέλει άλλο να ζει αδιάφορα. Ξαφνικά χτυπάει το κινητό. Μια φωνή γυναικεία την καλεί με ολόκληρο το όνομα της.

-Ναι, η ίδια.
-Έχουμε λάβει το βιογραφικό σας και θα θέλαμε να κλείσουμε ένα ραντεβού μαζί σας για αύριο, 1η Σεπτέμβρη.

Ναι, ναι, 1η Σεπτέμβρη μπορεί, ναι, βέβαια, ότι ώρα θέλετε, ναι, θα έρθω, ναι, ευχαριστώ πολύ, ναι, επιτέλους, συνέντευξη για δουλειά, για την δουλειά που ήθελε, για αυτό που ποθούσε και ήθελε έτσι απλά να συμβεί. Οι μήνες και τα χρόνια κι οι ημέρες έχουν σημείο εκκίνησης και σημείο τερματισμού, από κάπου μας παίρνουν απ’ το χέρι και κάπου αλλού μας αφήνουν. Αλλά τώρα είμαστε εδώ. Και τίποτα δεν τελείωσε ακόμα.

 

#August_2016

Advertisements