n o w h e r e

no/where or now/here?

Κατηγορία: august

Τετάρτη, 31 Αυγούστου

Υπάρχει μόνο η αγάπη και ο φόβος. Βάζει να παίζει στο youtube το The Last Day of Summer των Cure. Όχι, δεν τέλειωσε το καλοκαίρι ακόμα. Δεν τελειώνουν έτσι απλά τα καλοκαίρια. Αλλά οι μήνες και τα χρόνια κι οι ημέρες έχουν σημείο εκκίνησης και σημείο τερματισμού, από κάπου μας παίρνουν απ’ το χέρι και κάπου αλλού μας αφήνουν. Κανείς δεν ξέρει πώς θα είναι αυτός ο Σεπτέμβρης. Και τίποτα δεν είναι στάσιμο και ίδιο, κι ας μοιάζει έτσι στο γεμάτο σκέψεις και προγράμματα μυαλό των ανθρώπων.

Υπάρχει μόνο η Αγάπη. Κι ο φόβος. Όποιος δεν αγαπάει φοβάται. Κι όποιος φοβάται δεν μπορεί να αγαπήσει. Η αγάπη είναι ποτάμι που ρέει και σε ταξιδεύει. Κι ας είναι όλα τόσο ρευστά, η σιγουριά θεριεύει μέσα σου. Ο φόβος είναι βράχος που έχει καρφωθεί στην καρδιά σου. Κι ας είναι στέρεος κι ακούνητος, δεν έχει κανένα αληθινό βάρος, σε γεμίζει ανασφάλεια. Θυμάται το βλέμμα του Robert Smith όταν είδε τους Cure ζωντανά στην Αθήνα. Θυμάται την ψηλόλιγνη φιγούρα του Nick Cave να ξεχωρίζει μέσα στον κόσμο, θυμάται την μαγευτική απλότητα του Peter Hammill στο πιάνο. Θυμάται τις Τρύπες στο Λυκαβηττό να τραγουδούν για όσους ήταν μέσα και για όσους είχαν μείνει απ’ έξω.

Θυμάται βόλτες μέσα στη νύχτα με μια βέσπα, μεθυσμένα φιλιά, ταξίδια με τρένο, θυμάται τις μεγάλες πόλεις κρυμμένες πίσω απ’ τις μικρές τους λεπτομέρειες. Θυμάται αγκαλιές αποχωρισμού που ακόμα κρατάνε. Θυμάται φιλιά που δεν κράτησαν αρκετά. Θυμάται αυτοσχέδια τραγούδια, βουτιές στη θάλασσα, πεζοπορία σε άγνωστα βουνά. Θυμάται τον Σωκράτη να τραγουδάει ξανά και ξανά «πώς νιώθουμε παράφορα, πώς ζούμε έτσι αδιάφορα». Η αγάπη είναι πάντα καλοκαίρι. Φόβος είναι ο χειμώνας. Ας μην έρθει ο χειμώνας φέτος, ας μείνουμε εδώ. Να αγαπάμε. Κι ας μην ξέρουμε που θα μας βγάλει.
Πόσοι άνθρωποι πέθαναν μέσα στον Αύγουστο, πόσοι γεννήθηκαν. Πόσοι μίσησαν αυτά που δεν μπορούν να έχουν. Πόσοι έδωσαν τα χέρια σε μια συμφωνία. Πόσοι χώρισαν. Πόσοι κοιμήθηκαν με κάποιον και ξύπνησαν μόνοι. Πόσοι ξυπνάνε κάθε μέρα μόνοι, είτε υπάρχει κάποιος δίπλα, είτε όχι. Ας μην έρθει ο χειμώνας φέτος. Ας μείνουμε στο καλοκαίρι.

Μοιάζει να μην έχει άλλο νόημα η ζωή κάτι τέτοια μεσημέρια, άλλη αξία απ’ αυτήν. Μοιάζει πως θα έρχονται και θα φεύγουν απ’ αυτόν τον δυσκολονόητο κόσμο ξανά και ξανά οι άνθρωποι μέχρι να το καταλάβουν, μέχρι να αυξηθεί η στάθμη της αγάπης και να νικήσει το καλό. Να μη νικήσει ο φόβος. Όσες φορές χρειαστεί, γίνεται η ίδια μάχη, μέσα μας, γύρω μας, παντού. Τόσο μακριά και τόσο κοντά μας. Γιατί τα σκέφτεται όλα αυτά; Γιατί τόση θεωρία; Η αγάπη είναι στα μικρά πράγματα, έτσι δε λένε; Γιατί τα περιμένουμε όλα απ’ τους άλλους; Έχει μια οικογένεια που έχει να την δει για μέρες. Έχει προλάβει να πει σε όλους πως τους αγαπάει; Έχει έναν αδελφό που δεν τον έχει ρωτήσει εδώ και καιρό αν είναι καλά. Έχει μια αδελφή που δεν ξέρει μήπως χρειάζεται κάτι. Τα έχουμε αφήσει όλα στην τύχη τους ενώ η τύχη είμαστε μόνο εμείς. Αποφασίζει να βγει, δεν θέλει άλλο να κάθεται στο άδειο σπίτι. Δεν θέλει άλλο να ζει αδιάφορα. Ξαφνικά χτυπάει το κινητό. Μια φωνή γυναικεία την καλεί με ολόκληρο το όνομα της.

-Ναι, η ίδια.
-Έχουμε λάβει το βιογραφικό σας και θα θέλαμε να κλείσουμε ένα ραντεβού μαζί σας για αύριο, 1η Σεπτέμβρη.

Ναι, ναι, 1η Σεπτέμβρη μπορεί, ναι, βέβαια, ότι ώρα θέλετε, ναι, θα έρθω, ναι, ευχαριστώ πολύ, ναι, επιτέλους, συνέντευξη για δουλειά, για την δουλειά που ήθελε, για αυτό που ποθούσε και ήθελε έτσι απλά να συμβεί. Οι μήνες και τα χρόνια κι οι ημέρες έχουν σημείο εκκίνησης και σημείο τερματισμού, από κάπου μας παίρνουν απ’ το χέρι και κάπου αλλού μας αφήνουν. Αλλά τώρα είμαστε εδώ. Και τίποτα δεν τελείωσε ακόμα.

 

#August_2016

Advertisements

Τρίτη, 30 Αυγούστου

Αν την είχε ρωτήσει κάποιος πριν δέκα χρόνια πώς φαντάζεται τον εαυτό της σε δέκα χρόνια σίγουρα δεν θα του είχε απαντήσει πως τον είχε φανταστεί έτσι. Χωρίς μόνιμη δουλειά, χωρισμένη, χωρίς να ξέρει τι θα ξημερώσει σε μια χώρα που το χωρίς έγινε καθημερινότητα που ο κόσμος έμαθε να αντέχει. Είναι οι ελλείψεις που καθορίζουν την ζωή. Αυτά που δεν είχε υπολογίσει κάποιος ότι θα συμβούν ή που θα χάσει στο δρόμο. Κάπου είχε διαβάσει πως ζωή είναι τελικά μια συλλογή από απώλειες. Είχε συμφωνήσει.

Τα περιοδικά, το διαδίκτυο, τα άρθρα με τα 10+1 πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να έχετε κάνει μέχρι τα 30, τα πιο όμορφα μέρη που πρέπει οπωσδήποτε να έχετε δει μέχρι τα 40, οι πιο ωραίες ταράτσες της Αθήνας τον Αύγουστο του 2016, τα πιο trendy καλοκαιρινά outfit που δεν πρέπει να λείπουν από την βαλίτσα των διακοπών σας, οι στάσεις του σεξ που πρέπει οπωσδήποτε να έχετε δοκιμάσει μέχρι δεν-ξέρω-κι-εγώ-πότε, όλες οι λίστες, οι οδηγίες, το πώς πρέπει να ζει κανείς την ζωή του μια συγκεκριμένη χρονική στιγμή, όλα αυτά δεν είναι παρά προκλητικές παραφωνίες στην εκκωφαντική σιωπή του κενού της ζωής, αυτού του κενού που «υπάρχει μόνο όσο δεν πέφτεις μέσα του» όπως έλεγε ο Ελύτης.

Αν υπάρχει ένα πρέπει στην ζωή είναι μόνο αυτό: να τα βρει ο καθένας με το κενό και να ζήσει όπως επιθυμεί. Χωρίς να έχουν αντίκρισμα όλα τα άρθρα στα περιοδικά και το διαδίκτυο, όλες οι λίστες με τα τόσα πράγματα που θα έπρεπε οπωσδήποτε να έχει κανείς για να νιώθει ζωντανός. Τόσοι άνθρωποι να ξοδεύουμε χρόνια, ενέργεια και χρήματα προσπαθώντας να γίνουμε κάποιοι άλλοι αντί να βρούμε απλώς αυτό που είμαστε εμείς, τον συνδυασμό που δεν έχει κανένας άλλος και να τον αγαπήσουμε, χωρίς αυτήν την παράλογη σύγκριση με το «κανονικό» που ορίζουν κάποιοι έξω από εμάς κανόνες, και που μόνο μπελάδες αποφέρουν τελικά στους ανθρώπους. Να έχεις αυτό το μέγεθος, αυτές τις διαστάσεις, αυτά τα χαρακτηριστικά αν θέλεις να θεωρείσαι όμορφη αντί να θεωρείσαι έτσι κι αλλιώς όμορφη όταν εκφράζεις ειλικρινά τον εαυτό σου. Να έχεις αυτήν την δουλειά, αυτά τα χρήματα, αυτό το αυτοκίνητο αν θέλεις να λέγεσαι επιτυχημένος, λες και είναι επιτυχημένος κάποιος αν δεν αγαπά τον εαυτό του. Λες και υπάρχει το φυσιολογικό σε μια φύση με εκατομμύρια είδη ζωντανών οργανισμών.

Έτσι κι αλλιώς, ακόμα και τα περιοδικά και τα άρθρα στο διαδίκτυο έχουν πια αλλάξει στάση, τώρα τα πιο διαβασμένα άρθρα μιλούν για ιστορίες νέων επιχειρηματιών που πέτυχαν μέσα στην κρίση, για το πως να αντιμετωπίσετε την κατάθλιψη ή για το πόση αξία έχουν οι εμπειρίες που δεν χρειάζονται χρήματα σε σχέση με τα υλικά αγαθά που μέχρι πρόσφατα γεμίζαμε την ζωή μας. Ποιότητα αντί για ποσότητα, επιτέλους. Όλα είναι φυσιολογικά έτσι κι αλλιώς.

Φυσιολογικό είναι και το να κοιτάς το κενό θυμωμένη που κάνει τόσο θόρυβο σε ένα Αύγουστο που τελειώνει χωρίς φωνές, χωρίς σιγουριά, χωρίς κανόνες, χωρίς να θέλεις να το καλύψεις με τίποτα πια, αλλά και χωρίς να χρειάζεται να πέσεις μέσα του για να καταλάβεις τη γεύση που έχει φτάσει να έχει η ζωή σου.

 

#August_2016

Δευτέρα, 29 Αυγούστου

Να ήταν οι άνθρωποι της ζωής μας γεύσεις και να μπορούσαμε όποτε θέλουμε να τους γευτούμε. Να έβγαιναν σε παγωτά, τούρτες, αλμυρά, σαλάτες, καυτερά και να ήταν όλες οι γεύσεις από τους ανθρώπους που κάποτε φιλήσαμε σε ένα ντουλάπι κλεισμένες να το ανοίγαμε το πρωί μιας Δευτέρας στην κουζίνα και να διαλέγαμε ό,τι μας έλειψε. Κάποιος θα είχε γεύση από χουρμά, άλλος από λαχταριστό ισπανικό χαμόν, κάποιος θα ήταν αλμυρός σαν φέτα και κάποιος άλλος θα έμοιαζε με τον απίστευτο συνδυασμό που έχει ένα ζεστό σουφλέ σοκολάτας με παγωτό. Και μπορεί να είχε μείνει και σε μια γωνία λίγο από εκείνο το κρητικό σαγανάκι με μέλι που δεν ξεχνάς εύκολα. Θα ήταν και μερικοί άνθρωποι που θα μύριζαν καμένο, που θα είχε εντελώς χαλάσει η θύμηση της γεύσης τους και δεν θα ποθούσαμε να τους γευτούμε ποτέ πια. Αλλά αυτά που έχουν τελειώσει δεν μας απασχολούν πια και δεν τα κρύβουμε σε κανένα ντουλάπι.

Ανοίγει ένα ένα τα ντουλάπια της κουζίνας και χαζεύει χωρίς να ξέρει τι ψάχνει. Ανοίγει κι εκείνο κάτω κάτω που αφήνει αδίπλωτες τις σακούλες. Ένας σωρός από σακούλες όλων των ειδών ξεπροβάλλει μπροστά στα μάτια της. Διάφανες, χρωματιστές σακούλες, από πλαστικό, από σκληρό χαρτί, με κορδόνια, με υφασμάτινα χερούλια, σακούλες από μαγαζιά, από σούπερ μάρκετ, από δώρα. Γιατί τα κρατάει όλα αυτά; αναρωτιέται. Γιατί κάποιος να φυλάει σε ένα ντουλάπι σακούλες που η ύπαρξη τους βασίζεται μόνο στο να μεταφέρουν κάτι άλλο κι ο σκοπός τους έχει πια ολοκληρωθεί; Αφού το άλλο, εκείνο το σημαντικό, το περιεχόμενο τους λείπει.

Πιάνει όσες περισσότερες μπορεί με το άπλωμα του ενός χεριού και της πετάει έξω απ’ το ντουλάπι. Της κοιτάζει αφημένες άναρχα στο πάτωμα. Ανοίγει ένα συρτάρι που όλα μοιάζουν αυστηρά τακτοποιημένα και βγάζει μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών. Την ανοίγει προσεκτικά και αρχίζει να βάζει όλες τις άδειες σακούλες μέσα. Για πέταμα. Ένα συνδυασμός από πολύχρωμες σακούλες, αδειανές που όλες μαζί γεμίζουν μια μεγάλη σακούλα σκουπιδιών. Τις μαζεύει όλες και τις χώνει με την ίδια ευκολία εκεί. Αυτά που φύλαγε για κάθε ενδεχόμενο δεν της χρειάζονται πια. Όλα τα «μήπως και» και τα «ίσως» στριμώχνονται μέσα σε μια σακούλα σκουπιδιών. Επιτέλους, ας έρχονται πρώτα οι ανάγκες και ύστερα η κάλυψη τους. Επιτέλους, ας μην γεμίζουν τα ντουλάπια και τα συρτάρια με αντικείμενα «σε περίπτωση που» και «αν χρειαστεί» ενώ σχεδόν ποτέ δεν χρειάζονται. Αρκούν τα βασικά. Αυτά που θέλεις. Κι αυτά που χρειάζεσαι. Και για ό,τι περισσεύει, υπάρχει πάντα μια σακούλα σκουπιδιών, να το κάνει από περιτύλιγμα σε περιεχόμενο πάλι. Και να το βγάλει μαζί με τα άλλα που πετάμε, αυτά που δεν χρειαζόμαστε πια.

 

#August_2016

Κυριακή, 28 Αυγούστου

Είναι ξαπλωμένη πάνω σε ένα σεντόνι, στο χώμα ανάμεσα στα δέντρα σε μια γωνιά στου Φιλοπάππου. Αυτοσχέδιο πικ νικ με μια φίλη. Κάτι φαγώσιμο, κάτι πόσιμο, κι ο ουρανός.

-Νιώθουν μοναξιά τα σύννεφα; ρωτάει με παιδιάστικη αφέλεια.
-Δε νομίζω, αφού είναι εφήμερα, απαντάει η φίλη της και βγάζει ένα παιδικό παιχνίδι με το οποίο μπορείς να κάνεις φούσκες από νερό και σαπούνι. Κοιτάζουν, τα δέντρα, τον ουρανό, τον Παρθενώνα κρυμμένο πίσω απ’ τα κλαδιά απέναντι. Αυτοσχέδιες διακοπές μέσα στο κέντρο της Αθήνας. Οι φούσκες αιωρούνται για λίγο κι ύστερα σκάνε μόνες τους. Εφήμερες κι αυτές, δεν νιώθουν την ομορφιά που προσφέρουν στο τοπίο. Το ίδιο όπως με τα σύννεφα. Αντίθετα οι άνθρωποι νιώθουμε μοναξιά γιατί έχουμε μια πορεία, μια εξέλιξη, ένα δρόμο που συνήθως συγκρίνουμε με δρόμους άλλων για να δούμε αν πηγαίνουμε στην σωστή κατεύθυνση. Μα την κατεύθυνση την φτιάχνουμε μόνοι, από εκεί που είμαστε, ένα βήμα ακόμα. Αβέβαιο, ατελές, εφήμερο κι αυτό με τον τρόπο του. Αλλά δικό μας.

Αργότερα το απόγευμα κατηφορίζουν τη Συγγρού μέχρι το Πάρκο του Ιδρύματος Νιάρχου. Έχει συναυλία στο ξέφωτο και κανόνισαν μαζί με άλλους να αράξουν στο γρασίδι και να αφεθούν στους ήχους και στις εικόνες μιας καινούργιας Αθήνας.

Μπορεί να μην έρθει ποτέ αυτό που ονειρευτήκαμε. Μπορεί η ζωή να είναι ακριβώς αυτή η απόσταση απ’ όσα σκεφτόμαστε με το μυαλό μας κι απ’ όσα στ’ αλήθεια συμβαίνουν. Δεν ξέρει. Θέλει να νιώσει πια πως αυτή η απόσταση δεν είναι μεγάλη, δεν αμβλύνεται κοπιαστικά, δεν πονάει. Θέλει να θέλει και αυτό που θέλει να γίνεται. Έτσι απλά. Θέλει να χτυπήσει το τηλέφωνο μέσα στην εβδομάδα για την δουλειά που έστειλε βιογραφικό και τόσο επιθυμεί να αναλάβει. Θέλει να γελάει και να αγκαλιάζει τους δικούς της χωρίς να φοβάται ότι θα συμβεί κάτι κακό. Θέλει να ποθεί και να την ποθούν, να νιώθει αντρικά χέρια στο γυναικείο της κορμί να την σφίγγουν, να την πιέζουν, να την διεκδικούν, να την ψάχνουν. Θέλει να ζει σε ένα εναλλασσόμενο ζωντανό παρόν, και να κάνει τους άλλους να χαμογελούν. Όπως όταν κοιτάς τις φούσκες που αιωρούνται για λίγο και φεύγουν. Όπως τα σύννεφα που ταξιδεύουν και συνεχώς αλλάζουν μορφές.

 

#August_2016

Σάββατο,27 Αυγούστου

Όταν είμαστε νέοι πιστεύουμε πως κάπου εκεί έξω υπάρχει το άλλο μας μισό και προσμένουμε εναγωνίως να το συναντήσουμε. Ξεκάθαρη συναισθηματική ανωριμότητα, μετάθεση ευθύνης για να αναλάβει κάποιος άλλος την ζωή μας. Κάποιοι μπορεί να ζουν έτσι για χρόνια, προσμένοντας τον «ιδανικό άλλο» που θα πληρώσει το κενό της ύπαρξης τους. Κάποιοι άλλοι μπορεί απλώς να βολεύονται με ότι τους κάτσει, θεωρώντας πως δεν αξίζουν και πολλά περισσότερα. Ένας άντρας συνήθως θέλει να έχει επιλογές. Να έχει δύναμη. Μια γυναίκα συνήθως θέλει να νιώσει ότι την επέλεξαν ανάμεσα σε άλλες. Να είναι ξεχωριστή. Μέχρι εδώ είναι όλα απλά, ασυνείδητα. Άβουλα όντα γεμάτα ανεκδήλωτα πάθη που περιφέρονται με φορεμένη στο πρόσωπο τους μια μάσκα, που μια απρόσωπη κοινωνία τους φόρεσε για ρόλο. Συνήθως όλες οι μάσκες είναι ίδιες, να μην ξεχωρίζει κανείς. Να νομίζεις πως διαλέγεις και να πέφτεις πάντα στο ίδιο πρόσωπο. Ακατέργαστο, άβουλο, τυχαίο προϊόν χωρίς συνείδηση. Όπως κι εσύ εξάλλου. Αν έρθει κάποια στιγμή που κάποιος καταλάβει πως φοράει μια μάσκα που δεν διάλεξε, πως δεν θέλει να τη φοράει πια, αν αποφασίσει να τη βγάλει, αν θέλει να δει τον εαυτό του στον καθρέφτη χωρίς αυτή, τότε όλα αλλάζουν. Η μοναξιά γίνεται πιο χειροπιαστή, γίνεται χαλάζι που πέφτει επάνω σου και σε χτυπάει αλλά υπάρχουν τρόποι να προστατευτείς, γνωρίζεις το γιατί της ύπαρξης της και την καλωσορίζεις. Γίνονται όλα συνειδητά. Κι οι άνθρωποι διαλέγονται πια με άλλον τρόπο. Όχι ψυχαναγκαστικά, όχι κουραστικά, όχι επιβλητικά, όχι τυχαία. Όλοι οι άνθρωποι έχουν πια θετικό πρόσημο, αλλιώς δεν τους χρειάζεσαι καθόλου στην ζωή σου. Κι όλα έχουν το βάρος της επιλογής. Αυτή την κούραση που πληρώνεις για το τίμημα της ενηλικίωσης. Κανείς δεν σου φταίει πια για τίποτα. Κανείς δεν μπορεί να γίνει ο θύτης σου πέρα από τον εαυτό σου. Κανείς δεν σε βλέπει σαν ξένο πια, όταν έχεις διαλέξει να μην είσαι ξένος. Είμαστε όλοι μαζί σ’ αυτό.

-Τι σκέφτεσαι; τη ρωτάει.
-Πώς πέρασε τόσο γρήγορα ο Αύγουστος! Έφτασε κι η γιορτή του Αγίου Φανουρίου…
-Θα μου φανερωθείς δηλαδή;

Τον κοιτάει χωρίς να έχει κάτι να του πει. Δεν φταίει εκείνος για τίποτα. Μόλις τον γνώρισε, δεν έχει γίνει ακόμα επίσημα συνομιλητής της. Μπορούμε να θέλουμε αυτούς που δεν μας θέλουν και να μην θέλουμε αυτούς που μας θέλουν. Είναι ένα είδος αδιόρατης ομαδικής ψύχωσης – βγαλμένη κατευθείαν από το εγχειρίδιο του «πώς να ΜΗ γίνετε ευτυχισμένοι». Ο ήχος του «έφταιξα» θυμίζει πολύ τον ήχο της λέξης ευτυχία. Έφταιξα που δεν έγινα ευτυχισμένος. Έφταιξα που δεν ήξερα πώς, έφταιξα που δεν θέλησα νωρίτερα να συναντήσω τον εαυτό μου, έφταιξα που δεν επέλεξα καλύτερα για μένα. Μα τώρα το θέλω πια. Θέλω να φταίω για αυτά που αξίζουν τον κόπο.

Αλήθεια, είναι τα θέλω μας ελεύθερα πουλιά που μας δείχνουν το δρόμο ή είναι αλυσίδες που μας στερούν την ελευθερία μας; Ας φανερώσει ο Άγιος σήμερα κάποια αποκαλυπτική αλήθεια, που όπως όλες, στέκει μπροστά στα μάτια μας και δεν την βλέπουμε.

 

#August_2016

Παρασκευή, 26 Αυγούστου

Μπορείς να πεις ότι ξέρεις κάποιον καλά μόνο όταν έχεις γνωρίσει την μητέρα του και το σπίτι που μεγάλωσε.

Δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτικό από κάποιον που φοβάται τον ίδιο του τον ερωτισμό. Γιατί αυτό σημαίνει πως τον εξουσιάζει. Και δεν υπάρχει τίποτα πιο ερωτικό από κάποιον που μας δίνει την ψευδαίσθηση ότι μπορούμε να τον ελευθερώσουμε.

Τα πράγματα σταματούν να συμβαίνουν, όταν σταματάς να τα ανέχεσαι.

Κάποιος που μπορεί να διατηρήσει μια καλή σχέση, μπορεί να διατηρήσει πολλές καλές σχέσεις. Κάποιος που δεν μπορεί να διατηρήσει μια καλή σχέση, δύσκολα θα διατηρήσει άλλες καλές σχέσεις.

Οι άντρες διψούν να επιστρέφουν στην μήτρα. Οι γυναίκες είναι η μήτρα. Οι άντρες θέλουν να ξέρουν πως κάποια τους περιμένει. Οι γυναίκες θέλουν κάποιον για να περιμένουν.

Όσο πιο μακριά φεύγεις από κάτι, τόσο πιο κοντά σου βρίσκεται.

Τα Ναι είναι συνεχές ή και εναλλασσόμενο ρεύμα. Τα Όχι είναι διακοπή ρεύματος.

Δίνουμε μόνο απ’ αυτά που έχουμε να δώσουμε. Παίρνουμε μόνο αυτά που αντέχουμε να πάρουμε.

Μέσα σ’ έναν άνθρωπο βρίσκονται όλοι οι δικοί του άνθρωποι, όσοι τον φίλησαν κι όσοι τον πόνεσαν. Όταν τον αγαπάμε, αγαπάμε μαζικά.

Δεν υπάρχει ποτέ μία ανάμνηση ενός γεγονότος. Υπάρχει η ερμηνεία μας για ένα γεγονός.

Μπορούμε πάντα να εφεύρουμε κι άλλο ουρανό. Όριο δεν έχει προς τα πάνω.

Το τι πιστεύεις δεν είναι παρά η δική σου αλήθεια, που φτάνει μέχρι εκεί που εσύ αντέχεις να δεις.

Όταν βάζεις τον εαυτό σου τιμωρία, κανείς δεν είναι αρκετά καλός να σε βγάλει απ’ αυτήν.

Δεν είμαστε ποτέ το ίδιο πρόσωπο. Είμαστε πάντα μία μάσκα σε εξέλιξη.

 

#August_2016

Πέμπτη, 25 Αυγούστου

Στο βιογραφικό μας θα έπρεπε να βάζουμε πρώτα τις αποτυχίες μας. Τι νόημα έχει να εμφανίζεσαι σε μια επαγγελματική συνέντευξη δείχνοντας τον καλύτερο σου εαυτό, ενώ όλοι ξέρουν πως είναι ο χειρότερος εαυτός που θα παίξει καταλυτικό ρόλο στην συνέχεια. Όπως και στις σχέσεις δηλαδή. Θα έπρεπε να δείχνουμε φωτογραφίες στον ενδιαφερόμενο για να έχει μια ιδέα εξ αρχής για το πώς είμαστε όταν θυμώνουμε. Ή τι κόμπλεξ κουβαλάμε από προηγούμενες σχέσεις. Θα έπρεπε να μπορούσαμε να λέμε «χρειάζομαι να κοιμηθούμε αγκαλιά πριν πάμε για ποτό ένα βράδυ» ή «να ακούσουμε μουσική χωρίς να μιλάμε», είναι σ’ αυτά που έτσι κι αλλιώς θα καταλάβεις πόσο ταιριάζεις με τον άλλον. Άλλα όχι, δεκαετίες ολόκληρες οι άνθρωποι επιμένουν να κάνουν τα ίδια λάθη. Να ξεκινούν τις σχέσεις τυπικά και να τις τελειώνουν ακριβώς την στιγμή που έρχονται πιο κοντά. Ενώ θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο.

Είναι στον ηλεκτρικό και έχει ξεχαστεί στις σκέψεις της. Ούτε και σήμερα θα γίνει μια ανατροπή. Ούτε και σήμερα θα αλλάξει ο τρόπος που όλοι ανταποκρινόμαστε στους ρόλους μας. Σήμερα όμως ο ρόλος της έχει ένα ενδιαφέρον. Δέχτηκε την πρόσκληση από τον άνθρωπο που εδώ και μια εβδομάδα την προσεγγίζει να δουν μαζί την καινούργια ταινία του Woody Allen, Café Society. Κι επειδή ο καιρός έχει αρχίσει να αυθαδιάζει και το θερινό έμοιαζε παρακινδυνευμένο για απόψε με τέτοιο αέρα, της πρότεινε να το κάνουν διαφορετικά. Να χωθούν στις υπέροχα αναπαυτικές πολυθρόνες μιας αίθουσας Gold Class σε μεγάλο πολυκινηματογράφο και να απολαύσουν το ποτό τους ταυτόχρονα με την ταινία στο δικό τους στυλ Café Society. Έτσι κι αλλιώς, ο Woody Allen πάντα την έκανε να νιώθει καλά. Οι χαρακτήρες στις ταινίες του είναι πάντα το ίδιο ή περισσότερο ανεπαρκείς από τους θεατές που πάνε να τους δουν ευλαβικά. Σαν να θέλουν κάθε χρόνο να συναντήσουν έναν παλιό φίλο, κι ας ξέρουν πως δεν θα πουν κάτι καινούργιο, κι ας θέλουν μόνο να έρθουν και πάλι σε επαφή με αυτό το γνώριμα νευρωτικό στοιχείο του που σε κάνει να νιώθεις οικεία. Δεν πρόλαβε να δεχτεί την πρόταση του απ’ το τηλέφωνο και τον άκουσε να την παρακινεί έντονα, έλα θα είναι ωραία, ας το κάνουμε έτσι, μετά θα σε γυρίσω σπίτι με την μηχανή, μη φοβάσαι, αλήθεια, άστο πάνω μου.

Δεν ξέρει ακόμα αν της αρέσει ο ίδιος ή αν την κολακεύει που αρέσει σε εκείνον. Αλλά η πρόταση του για απόψε, ο Woody Allen, οι χουχουλιάρικες μπορντώ πολυθρόνες που μέσα στον Αύγουστο μπορείς να βυθιστείς, το λευκό κρασί, η Νέα Υόρκη, το νοιάξιμο του τόσες μέρες, σίγουρα αξίζουν μια ειλικρινή ευκαιρία για ένα κανονικό ραντεβού.

 

#August_2016