Βλέποντας τον Ήχο, Ακούγοντας την Εικόνα.

Para leer en Español: La Pasión Griega
For English: A Stereoscopic Perspective

Εικόνες. Ήχοι. Λέξεις. Δυο γυναίκες. Δυο δημιουργοί. Η Άννα Στερεοπούλου, συνθέτις μουσικής και μεταφράστρια ονείρων και η Γιάννα Τζιβελέκη, εικαστικός και μαθητευόμενη της γραφής συναντιούνται με αφορμή την ημέρα της Γυναίκας και συνομιλούν για την Τέχνη, τις εμπειρίες του να είσαι γυναίκα δημιουργός και τους τρόπους που έχουν διαλέξει για να επικοινωνούν με τον κόσμο.

1. rememberweare out there jana

Remember we are out there, Jana Tziveleki,
συμμετοχή στο project «c i r c e :the black cut:» της Anna Stereopoulou

Α.Σ: Γιάννα, εκτός από την προσωπική ανάγκη έκφρασης, ποιά είναι η κινητήριος δύναμη που σε ωθεί να κάνεις Τέχνη και να την Επικοινωνείς; Θεωρείς πως ως γυναίκα δημιουργός υπάρχει κάποια -θετική ή αρνητική- διαφοροποίηση στα έργα σου και στην αντιμετώπισή τους από το κοινό και τον μεσάζοντα;

Γ.Τ: Θα έλεγα απλά πως η απάντηση μου βρίσκεται ήδη στην ερώτηση σου. Η ευχαρίστηση του να μπορείς να δημιουργείς, να εκφράζεις τις εσωτερικές σου αντιφάσεις μέσα από την Τέχνη και να καταφέρνεις να επικοινωνείς με άλλους ανθρώπους, αυτά λειτουργούν από μόνα τους σαν  την κινητήριο δύναμη για μένα. Πέρα απ’ αυτό, πιστεύω πως ο καθένας μας έχει την δική του αγωνία να βρει έναν προσωπικό τρόπο να αντιμετωπίσει την ζωή –και άρα τον θάνατο- να ταιριάξει τις δυνατότητες που του δίνουν τα βιώματα του σε σχέση πάντα με το εφήμερο της ζωής. Ας πούμε ότι ο καθένας έχει την δική του προσωπική εκδοχή για το τι είναι γενικά η ζωή. Έτσι κάποιος αποφασίζει να επενδύσει κάνοντας οικογένεια, άλλος σε υλικά αγαθά, κάποιοι κάνουμε Τέχνη. Σαν γυναίκα δημιουργός δεν πιστεύω πως υπάρχει διαφορά την ώρα της δημιουργίας, περισσότερο από τις διαφορές που έτσι κι αλλιώς χαρακτηρίζουν τον καθένα ξεχωριστά. Αλλά ίσως να υπάρχουν διαφορές στο πως γίνεται αντιληπτό εξωτερικά. Για παράδειγμα σκέφτομαι πως αρχικά ίσως θεωρείται πιο εύκολο για μια γυναίκα να ασχολείται με δημιουργικά πράγματα. Το λέω αυτό γιατί, ακόμα και σήμερα η κοινωνία περιμένει από μια γυναίκα να είναι πιο ευαίσθητη, να εκφράζεται μέσα από διαφορετικούς τρόπους, να δημιουργεί, για παράδειγμα σε ότι αφορά το σπίτι. Θεωρώ πως το θέμα δυσκολεύει όταν όλο αυτό δεν είναι απλά ένα χόμπι, κάτι που κάνει μια γυναίκα για να γεμίσει τον ελεύθερο χρόνο της, αλλά όταν αποφασίζει να χτίσει την ζωή της πάνω στην δημιουργικότητα της, να αφοσιωθεί στην Τέχνη της, αφήνοντας ίσως κάποια πράγματα στην άκρη. Γιατί με αυτόν τον τρόπο, κάποιοι θεωρούν πως έρχεται σε αντιπαράθεση με τους άλλους ρόλους που έχει ως γυναίκα σύζυγος ή μητέρα, κι αυτό συμβαίνει ακόμα και τώρα που υποτίθεται πως έχουμε εξελιχθεί αρκετά ως σύγχρονη κοινωνία. Γιατί σύμφωνα με τα κλισέ, η κύρια ενασχόληση της Γυναίκας είναι να φροντίζει τους άλλους, να τεκνοποιεί και να προσφέρει. Κι όταν μια γυναίκα αποφασίζει να ζήσει διαφορετικά, τότε ίσως αυτό να τραβάει σε κάποιους την προσοχή. Αυτό το θέμα διαπραγματεύεται και ο κύκλος μαθημάτων που οργανώνω αυτό τον καιρό, το Female Artists, για το πώς έδρασαν και έζησαν κάποιες γυναίκες καλλιτέχνιδες, πολύ ή λιγότερο διάσημες στην επίσημη ιστορία της Τέχνης, αλλά και το πώς αντιμετωπίστηκαν στην εποχή τους. Με ενδιαφέρει πολύ αυτό το θέμα, είναι ένα μάθημα που έκανα κι εγώ όταν ζούσα στην Σαραγόσα (στην Ισπανία) και μπορώ να σου πω ότι από τα στοιχεία που έχουμε πλέον, γνωρίζουμε ότι υπάρχουν πολύ λίγες γυναίκες που εκθέτουν έργα τους σε μουσεία στον κόσμο, ενώ υπάρχει ένα πολύ μεγάλο νούμερο γυναικών που ως μοντέλα σε πίνακες ζωγραφικής βρίσκονται στα μουσεία, φυσικά πίνακες που έχουν δημιουργήσει άντρες καλλιτέχνες. Αυτό που ψάχνουμε είναι βέβαια η ισότητα των φύλων σε όλα τα επίπεδα και το να μην θεωρείται μικρότερης σημασίας η Τέχνη όταν αυτή είναι έργο γυναικών. Προσωπικά δεν θα έλεγα ότι έχω συναντήσει εμπόδια μέχρι τώρα, αλλά αυτό ίσως συμβαίνει και γιατί βρέθηκα σε αυτόν τον δρόμο λίγο ανορθόδοξα. Θα έλεγα όμως πως συναντάω μια μικρή έκπληξη όταν κάποιοι βλέπουν πως τα έργα μου δεν έχουν ένα διακοσμητικό, αισθητικό αποτέλεσμα ή ότι δεν το κάνω απλώς για να περνάω την ώρα μου, ενώ ονειρεύομαι μια άλλη ζωή.

Για σένα Άννα, τι σημασία έχει το να είσαι μια Γυναίκα Δημιουργός στο χώρο της μουσικής και πως πιστεύεις ότι επηρεάζει ολόκληρη την διαδικασία, από την έμπνευση και την σύνθεση μέχρι την προώθηση της δουλειά σου;

Α.Σ: Κατά την διαμονή μου στην Αγγλία, τόσο στον φοιτητικό, όσο και στον εργασιακό χώρο, είχα ήδη συναντήσει αρκετά εμπόδια όχι μόνο επειδή είμαι γυναίκα, αλλά και για το ότι ερχόμουν από την Ελλάδα (ήτοι, ελληνίδα, άρα και ξένη), νέα, αλλά κυρίως για το ότι επέλεξα η ίδια τα ερεθίσματα που θα διαμόρφωναν τα πρώτα στάδια της μουσικής μου, χωρίς να δεχθώ να μπω σε καθοδηγούμενες οδούς του πανεπιστημίου. Αυτό δεν σήμαινε βέβαια ότι δεν υπήρξαν άνθρωποι εντός και εκτός του ακαδημαϊκού χώρου με πιο ανοιχτούς ορίζοντες που με βοήθησαν σημαντικά. Τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα είναι κάτι το υποκειμενικό για τον καθένα. Προσωπικά, τις δυσκολίες που συνεπάγονται μιας Γυναίκας Δημιουργού, τις θεωρώ ως τον καλύτερο τρόπο για να αγωνίζομαι κάθε φορά όλο και πιο δίκαια για τα πιστεύω και την τέχνη μου, να την βελτιώνω μέσα από μελέτη και ενημέρωση, αλλά και για να εκτιμώ τον Άνθρωπο, ανεξαρτήτου φύλου. Η ισότητα με τον Άνδρα που διεκδίκησε κάποτε η Γυναίκα έχει πλέον επέλθει και σε επίπεδο δυσκολιών. Οι εποχές έχουν αλλάξει, άρα και οι ίδιες οι έννοιες. Ωστόσο, η σύγκρουση των δύο φύλων δεν πρόκειται ποτέ να πάψει. Το διαφορετικό, ακόμη και σε περιπτώσεις που προωθείται ως μόδα, κατά βάση παραμένει να χαρακτηρίζεται ως ξένο και, άρα πηγή φόβου. Η εξίσωση με τον άλλον είναι πιο γόνιμο να γίνεται βάσει -αμοιβαίου- σεβασμού και εκτίμησης, αλλιώς, τρέφουμε το μίσος, την απομόνωση και την ανελευθερία, σε όλα τα επίπεδα.

 2. oneirograph...v.5.spindle_[PortelloRiverFestival_PadovaIT]«…oneirograph…v.5.spindle» Anna Stereopoulou
[Premiere at the Portello River Festival /Padova, Italy]

Πες μου όμως, ακούγοντας την φράση «ο ιώδης κώνος» ποιά εικόνα, σκέψη ή εντύπωση σού δημιουργείται; Υπάρχει κάποιο συναίσθημα που πιστεύεις ότι δεν μπορεί να αποδοθεί /εκφραστεί πλήρως μέσα από ένα Εικαστικό Έργο, ή αλλιώς, από την Εικόνα;

Γ.Τ: Ωραία ερώτηση! Με την φράση «Ο Ιώδης Κώνος» μου έρχονται στο μυαλό εικόνες κυβιστικής ζωγραφικής, κάποιος πίνακας του Malevich ή του Mondrian. Ακόμα σκέφτομαι ότι υπάρχει κάποια αντίφαση ανάμεσα στην φόρμα και στο περιεχόμενο, το ένα κρατάει δέσμιο το άλλο και αυτό μου προκαλεί ένα άγχος, να σου πω την αλήθεια. Τώρα για τα συναισθήματα, πιστεύω πως όλα τα έντονα συναισθήματα μπορούν να εκφραστούν μέσα από την εικόνα, υπάρχουν πολλοί τρόποι και πολλοί δρόμοι κι ο καθένας διαλέγει αυτόν που τον εκφράζει καλύτερα. Αντίθετα θεωρώ εξαιρετικά δύσκολο να αποδοθεί η απόλυτη ηρεμία μέσα από ένα εικαστικό έργο. Αυτή η στιγμή που βρίσκεσαι σε απόλυτη ισορροπία με τον εαυτό σου και το περιβάλλον, δεν μπορώ να σκεφτώ πως θα μπορούσε να εκφραστεί γιατί οποιαδήποτε εικόνα θα μπορούσε εν δυνάμει να διαταράξει την αίσθηση. Ταυτόχρονα θεωρώ σχεδόν αδύνατο να αναπαραστήσεις την ευτυχία, από την μία γιατί είναι κάτι υποκειμενικό για τον καθένα και από την άλλη γιατί οι απόλυτα καθαρές στιγμές που τις έχουμε μόνο θετικά στο μυαλό μας συνήθως δεν βρίσκουν εύκολο τρόπο έκφρασης στην Τέχνη.

Εγώ θα ήθελα να σε ρωτήσω, υπάρχουν στην πορεία σου στιγμές που προτιμάς να απέχεις από την σύνθεση; Που σου δημιουργείτε σαν ανάγκη να κρατήσεις μια απόσταση και αν ναι πότε συνήθως συμβαίνει αυτό; Ξέρω ότι ταξιδεύεις συχνά, πως επηρεάζουν αυτά τα ταξίδια την μουσική σου; Εννοώ, λειτουργούν σαν απομόνωση και διάθεση να αποκοπείς ή είναι μια ευκαιρία για έμπνευση;

Α.Σ: Δεν πιστεύω πως ένας άνθρωπος θα μπορούσε ποτέ να στερεύσει από έμπνευση, είτε για την τέχνη, είτε για την ζωή, γενικότερα. Η δημιουργία οποιασδήποτε φύσης είναι η έκφραση του ψυχικού μας κόσμου και αυτός είναι ήδη ένα ολόκληρο σύμπαν. Το θέμα, κατά την γνώμη μου, είναι πόσο αναζητά ή και δημιουργεί, ο καθένας πραγματικές αφορμές για να εκδηλώσει ή/και να εξελίξει τα όποια συναισθήματα. Ένα ταξείδι σε έναν άλλο τόπο, μια επίσκεψη σε μια έκθεση ή στη λαϊκή αγορά, η ανάγνωση ενός βιβλίου ή ενός άρθρου σε ένα blog, έχουν την ίδια δυναμική που εξαρτάται από την διάθεση που βρίσκεται ο καθένας. Η έμπνευση μπορεί να έρθει από παντού και οποτεδήποτε. Προσωπικά, όταν ενημερωθώ για μια πρόσκληση δημιουργίας με σύντομο χρονικά περιθώριο υποβολής -αλλά και ενδιαφέρον θέμα- τότε αυτό με ωθεί και με εμπνέει. Υπάρχουν και οι περιπτώσεις όμως που συγκεκριμένες συνθέσεις μου, δεν τις δουλεύω για κάποιο χρονικό διάστημα γιατί νοιώθω ότι βασίζονται σε θέματα που πρέπει πρώτα να ωριμάσουν μέσα μου, ώστε να φτάσουν στο στάδιο που θα μπορώ να τα εκφράσω πιο αντικειμενικά, αλλά και πιο σωστά τεχνικά. Αυτές οι περίοδοι σιωπής ή αποχής δεν μπορείς να προγραμματίσεις πότε θα έρθουν. Είναι όμως το ίδιο σημαντικές και δημιουργικές.

Ως άνθρωπος που εκφράζεσαι και μέσω της ποίησης, πώς αλλιώς θα περιέγραφες (μονολεκτικά ή περιφραστικά) το άϋλο μέσο που ενεργοποιεί το συναίσθημα;

 Γ.Τ: Σαν ένα είδος καπνού που φεύγει από κάποιο φορέα (έμψυχο ή άψυχο) και φτάνει σε μας είτε για να μας θαμπώσει και να μας μπερδέψει, είτε για τον αναπνεύσουμε και να μας αλλάξει την αίσθηση που είχαμε μέχρι εκείνη την στιγμή.  Αυτό μου έρχεται στο μυαλό. Πιστεύεις πως οι εικόνες υπάρχουν πριν από τους ήχους;

Α.Σ: Σωστά· πρώτα βλέπουμε τον ήχο και έπειτα, ακούμε την εικόνα. Και τα δύο είναι αλληλένδετα, τόσο μεταξύ τους, όσο και με τις αισθήσεις ενός ζώντος οργανισμού. Και τα δύο συντίθενται  από κύματα που μεταφέρονται στον χρόνο μέσω της ύλης (στερεά, υγρά, αέρια). Με άλλα λόγια, πρόκειται για διαφορετικές μορφές ενέργειας που ταξιδεύει συνεχώς μεταβαλλόμενη, λόγω ποκίλων παραγόντων, όπως η πυκνότητα, η μάζα και ο όγκος (του υλικού μέσου), η θερμοκρασία, η ανάμνηση. Κάθε κύμα -ηχητικό ή ηλεκτρομαγνητικό (φως, εικόνα)- περνάει μέσα από και προσκύπτει πάνω σε διάφορες επιφάνειες ή άλλες μορφές ενέργειας που το αντανακλά και απορροφά -πλήρως ή μερικώς- και έτσι, το βοηθά στην διάδοση και εξέλιξή του. Το ίδιο ακριβώς συμβαίνει με το συναίσθημα, την ανάμνηση, τον Νου. Όταν ένας ήχος, ένα φως, μια εικόνα ληφθεί από μια Αίσθηση, τότε ενεργοποιεί και φέρνει στην επιφάνεια το ο,τιδήποτε έχει την πιο δυνατή και άμεση σύνδεση για τον καθένα μας. Πρόκειται, πιστεύω, για μια άεναη και δημιουργική σύγκρουση των δύο, αλλά και πρόκληση για το πώς θα υπηρετήσει την καθεμία ένας καλλιτέχνης.

 3. ausentes vosWe go on absent, serie Versión Original Subtitulada, Jana Tziveleki

Εκτός από την Γλώσσα της Τέχνης, ποιά γλώσσα γραφής /ομιλίας από αυτές που χρησιμοποιείς, νοιώθεις περισσότερο οικεία ή ποιό μέρος της προσωπικότητάς σου, εκφράζει κάθε μία από αυτές;

Γ.Τ: Βρίσκω πολύ ενδιαφέρουσα την ερώτηση σου, Άννα, είναι κάτι που με έχει απασχολήσει και μένα πολλές φορές. Γενικά πιστεύω πως η Τέχνη είναι η μετάφραση του εσωτερικού μας κόσμου –έννοιες, σκέψεις, αισθήσεις, συναισθήματα- σε μια γλώσσα που φτάνει με κάποιο τρόπο στο να επικοινωνεί με τον εξωτερικό κόσμο. Ο καθένας μπορεί να επιλέξει την γλώσσα που πιστεύει πως καλύτερα μεταφέρει τις ιδέες του, στην δική μου περίπτωση, είναι σημαντική η μετάφραση του εννοιολογικού σε εικαστικό έργο, ή αν μιλάμε για την γραφή, το να ανακαλύψεις εκείνες τις λέξεις που μεταφέρουν την αίσθηση που έχεις για κάτι. Είναι παράξενο αλλά όταν γύρισα από την Ισπανία παρατήρησα ότι μου ήταν πιο εύκολο να γράφω (ποιήματα ή μικροδιηγήματα) κατευθείαν στα ισπανικά (παρόλο που βρισκόμουν πλέον στην Ελλάδα), μάλιστα έφτιαξα και μια σειρά από φωτογραφίες που ονομάζονται Original Version with Subtitles (όρος που χρησιμοποιείται στο σινεμά για τις ταινίες που δεν μεταγλωττίζονται).  Με τον καιρό κατάλαβα ότι αυτό είχε προκύψει σαν μια ανάγκη δική μου που αφορούσε στις εκκρεμότητες που είχα μέσα μου στην σχέση μου με την Ισπανία, άρα δεν θα μπορούσε να σε κάποια άλλη γλώσσα. Τώρα πλέον παίζω με τις λέξεις και στα ισπανικά, αλλά γράφω φυσικά και στα ελληνικά, άρθρα και μικροδιηγήματα, αλλά βέβαια αυτό που περισσότερο με ενδιαφέρει είναι να βρίσκω πάντα τρόπους ώστε να εξελίσσω την μετάφραση εννοιών ως εικαστικός. 

Θεωρείς πως υπάρχει διαφορά για την μουσική σου όταν δημιουργείς για μια παράσταση ή ένα κινηματογραφικό έργο (που ανήκει σε άλλον) από το να είναι καθαρά δική σου ολοκληρωμένη δουλειά; Επίσης κατά πόσο επηρεάζει ο τρόπος που φτάνει η μουσική σου στον κόσμο [αν λάβουμε υπόψη μας ότι η επικοινωνία και η διάδοση ενός έργου έχει μεγαλύτερη ευκολία τώρα πια με το διαδίκτυο] έχει σημασία για σένα αν η δουλειά σου θα ακουστεί τοπικά σε ένα συναυλιακό χώρο ή αν κάποιος από άλλο τόπο και σε κάποια διαφορετική χρονική στιγμή ακούει την μουσική σου;

Α.Σ: Νομίζω πως δεν μπορώ να διαχωρίσω την μουσική που γράφω ως παραγγελία για το έργο κάποιου άλλου καλλιτέχνη, από ένα δικό μου. Αυτό που θα μπορούσα να πω είναι πως η μουσική για ένα θεατρικό ή κινηματογραφικό έργο, ένα συνέδριο κλπ, αποτελεί μέρος του μουσικού μου κόσμου, δίνοντάς μου την ευκαιρία να μελετήσω βαθύτερα διάφορα θέματα που αργότερα θα χρησιμοποιήσω ως εργαλεία, πλέον εξελιγμένα. Η σύνθεση της μουσικής, αλλά και η ανάπτυξη του ίδιου του θέματος του τρέχοντος έργου «Κίρκη :η μαύρη τομή:» [circe :the black cut:] διαπιστώνω σταδιακά ότι εμπεριέχει πολλά στοιχεία που καλέστηκα στο παρελθόν να ερευνήσω, είτε από προσωπικό ενδιαφέρον, είτε με κάποια άλλη καλλιτεχνική αφορμή. Συνεργασίες όπως «Το Μάθημα» (Ευγ. Ιονέσκο) για την χορογραφία του Ντανιέλ Λομμέλ, «Ο Χορός του Θανάτου» (Αυγ. Στρίνγκμπεργκ) για την θεατρική παράσταση της Ιωάννας Μιχαλακοπούλου, η σύνθεση «Ήλιος» για το συνέδριο αστροφυσικής αφιερωμένο στον Ιλία Πριγκοζίν (Πανεπιστήμιο της Ινσούμπρια, Ιταλία), αλλά και προσωπικά project, όπως οι «Ελικωνιάδες Μούσες», «Το Ταξίδι της Ψυχής», ο «ονειρογράφος», μού δείχνουν πώς και γιατί έχω διαμορφώσει μια συγκεκριμένη -και ευελπιστώ, όλο και πιο σφαιρική- φιλοσοφία για την Τέχνη και τον Κόσμο, αλλά και μού έδωσαν την έμπνευση για επιστημονική έρευνα που έχω ξεκινήσει εδώ και κάποια χρόνια. Μέρος αυτής είναι και οι παράγοντες του πώς λαμβάνει ο καθένας την τέχνη σε διαφορετικά γεωγραφικά ή χρονικά σημεία· παράγοντες, όπως το κλίμα, η κουλτούρα, η ιστορία ή ακουστική του χώρου, το τοπίο, αλλά και η ίδια η προσωπικότητα και διάθεση. Το θεωρώ δώρο αν μπορεί η μουσική μου, λοιπόν, να ακουστεί σε πολλά διαφορετικά μέρη, γιατί αυτό βοηθά και εμένα την ίδια να Ακούω καλύτερα.

Presentación «c i r c e :the black cut:» /Athens, December 2015,
with the participation of  Labros Kantzos and Ana Béjar, Pablo Cobollo.

Τί αισθάνεσαι αφού ολοκληρώσεις κάποιο έργο σου /για την συγκεκριμένη δημιουργία (είτε αμέσως, είτε μετά από καιρό); Ποιά είναι τα τρέχοντα και μελλοντικά σου σχέδια; Είναι κάποιο ή περισσότερα έργα σου ή/και συνεργασίες από το παρελθόν που πιστεύεις ότι υπήρξαν σημαντικοί παράγοντες για να διαμορφώσουν τον τρόπο που δημιουργείς σήμερα;

Γ.Τ: Έχω την άποψη πως οι άνθρωποι που συναντάμε και μας επηρεάζουν έντονα στην ζωή μας, δεν φέρνουν κάτι απ’ έξω αλλά μας ενεργοποιούν για να κινήσουμε όσα έχουμε ήδη μέσα μας. Χωρίς αμφιβολία η γνωριμία μου με την εικαστικό Lina Vila στην Zaragoza και τα μαθήματα που κάναμε εκεί μαζί με άλλες γυναίκες, αναλύοντας την ζωή και το έργο σημαντικών γυναικών της Τέχνης έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην συνειδητή απόφαση μου να γίνω δημιουργός, αν και είχα ήδη περάσει τα 30 πια και δεν είχα σπουδές Καλών Τεχνών στο ενεργητικό μου.  Το έργο μου με τίτλο Sex το θεωρώ σημαντικό και γιατί με βοήθησε να δω τις δυνατότητες μου και γιατί ήταν το πρώτο που επιλέχτηκε να εκτεθεί σε μια γκαλερί στην Κόρδοβα της Ισπανίας σε μια ομαδική έκθεση με θέμα το Εφήμερο. Και αργότερα επίσης αποτέλεσε μέρος της καλλιτεχνικής δράσης ομάδας γυναικών καλλιτεχνών στην Ισπανία με τίτλο “Yo expongo en el Reina…” όπου πολλά έργα προβλήθηκαν μπροστά στην πρόσοψη του Μουσείου Μοντέρνας Τέχνης της Μαδρίτης Βασίλισσα Σοφία. Και φυσικά η γνωριμία μου με την μεξικανή καλλιτέχνιδα Blanka Amezkua και η εμπιστοσύνη της για την πρώτη έκθεση που επιμελήθηκα πριν λίγους μήνες με τίτλο Wind Within [ο μέσα άνεμος] στο χώρο που διατηρεί η ίδια στην Αθήνα στην FoKiaNou 24/7.

 5. obra sexo de Jana TzivelekiSex, Jana Tziveleki

 Τώρα όσον αφορά την δημιουργία ενός προσωπικού έργου, περιέχει αγωνία, ένταση, την χαρά της ανακάλυψης, ίσως  απομόνωση, σε κάνει να αναμετρηθείς με τους φόβους σου, να διαπραγματευτείς κατά πόσο σε αφορά η αποδοχή κάθε φορά, και φυσικά την ηδονή αυτή καθεαυτή της δημιουργίας και την ικανοποίηση της επικοινωνίας. Για τον καθένα υπάρχει μια στιγμή που νιώθει σιγουριά, που ξέρει πως όλα έχουν γίνει σωστά, μια στιγμή που δεν μπορεί να εξηγηθεί και είναι μοναδική για τον καθένα και τότε είναι που θεωρεί το έργο του ολοκληρωμένο. Μετά από καιρό χαίρεσαι να βλέπεις πως αλληλεπιδρούν τα έργα σου με άλλους ανθρώπους σε άλλες περιοχές και καταστάσεις αλλά μπορείς πλέον κι εσύ να τα βλέπεις από απόσταση.

Στα σχέδια μου για το μέλλον υπάρχει το να βρω τον κατάλληλο χώρο στην Αθήνα, για να παρουσιάσω το νέο μου project με τίτλο The [Red] Project, που αφορά στις ανθρώπινες σχέσεις και που αποτελείτε από έργα καινούργια από διάφορα υλικά που τα διαπερνά πάντα μια κόκκινη κλωστή. Παράλληλα σκέφτομαι να συνεχίσω με τον κύκλο μαθημάτων για τις γυναίκες καλλιτέχνιδες που σου έλεγα και συμμετέχοντας σε διάφορους διαγωνισμούς και open calls στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, συχνά καταφέρνω να εκθέσω την δουλειά μου σε κάποιες πόλεις, όπως έγινε πρόσφατα τον Φλεβάρη με ένα έργο μου μικρού μεγέθους που εκτέθηκε στην Μαδρίτη. Συνεχίζω επίσης το project με τις λέξεις κλειδιά που ενέπνευσαν την Κίρκη, και ξεκίνησα μετά την έκθεση μας σαν work in progress.  Το σημαντικό με την Τέχνη είναι πως μπορείς να λειτουργήσεις με απόλυτη ελευθερία και αυτό δίνει άπειρες δυνατότητες και αφήνει ανοιχτή και ενδιαφέρουσα πάντα την εξέλιξη του δρόμου που έχει διαλέξει ο καθένας. Όσον αφορά την γραφή, συμμετέχω σε ένα ρεσιτάλ ποίησης στην Αθήνα, τον Μάρτιο και συνεργάζομαι με μια στήλη μου στο debop.gr, κάτι που ανοίγει κι άλλους τρόπους επικοινωνίας. 

 6. ilusion jt palabras claveIlusion, Jana Tziveleki, serie Keywords of the  Project Circe, of Anna Stereopoulou
http://remember-we-are-out-there.tumblr.com
Άννα, εμείς γνωριζόμασταν από πριν αλλά ουσιαστικά ξεκινήσαμε μια «συνεργασία» με αφορμή την Κίρκη, όταν έκανες ένα ανοιχτό κάλεσμα σε καλλιτέχνες από διάφορα μέρη του κόσμου να εμπνευστούν πάνω στις έννοιες που κινητοποιούσαν το project «c i r c e :the black cut:» Πως βίωσες την εμπειρία αυτής της πρώτης φάσης της Κίρκης, τι συναίσθημα σου άφησε η συναυλία που έγινε στις 21 Δεκεμβρίου στην Ίριδα και τι έπεται για τη συνέχεια; Πέρα από την Κίρκη με τι άλλο ασχολείσαι αυτήν την εποχή;

Α.Σ: Το «c i r c e :the black cut:» είναι ένα παγκόσμιο, ζωντανό “όχημα” το οποίο έχει ακόμη να μού διδάξει πολλά. Έχει μια δική του δυναμική και οντότητα που την συνθέτουν όσοι συμμετέχουν και αλληλεπιδρούν εντός του. Αυτό είναι και που εξ αρχής ενέπνευσε τον σφαιρικό ήχο (ζωντανός χειρισμός κυκλικής κίνησης / speaker set up which enables the circular movement) που σχεδιάσαμε με τον Nick Piliouris για την συναυλία στην Ίριδα, αν και από την έναρξη κι όλας του project, επέλεξα να εκφράσω το Όλον που το χαρακτηρίζει, πολυδιάστατα και να μην το περιορίσω σε έναν συναυλιακό χώρο. Η παρουσίαση της  «Κίρκης» αποτελείτο από 3 αλληλένδετα μέρα: Οικογενειακό Album (ψηφιακή /ελεύθερη κυκλοφορία στην ισπανική 7MNS Music) – Οπτικοακουστική Έκθεση (διάφοροι χώροι) – Μουσική Πρεμιέρα (Κιν/θέατρο ΙΡΙΣ). Η «Κίρκη» είναι ο Λάμπρος Κ., ο Μιχάλης Μ., η Έλσα Π., ο Σαμίρ που ερμήνευσαν μαζί μας στην πρεμιέρα· είναι οι διάφορες  παγκόσμιες εκφάνσεις της Μητέρας -Θεάς- Φύσης που δοξάζονται μέσα από την σύνθεση, αλλά και οι σκέψεις, οι αναμνήσεις και τα όνειρά μας. Είναι η παγκόσμια γνώση που πρέπει να μοιράζεται, ώστε να εξελιχθεί· είναι η θυληκή (μας) πλευρά που πρέπει να ενωθεί, άρα και να συμφιλιωθεί με την αρσενική -και τούμπαλιν-, ώστε να εκφραστεί πιο δυνατά το Συναίσθημα· να τεθούν σε -μεγαλύτερη- λειτουργία οι Αισθήσεις μας. Μια τέτοια Ελευθερία Έκφρασης είναι πιο εύκολο να βρεθεί στην ψυχή των παιδιών και γι’ αυτό φέτος το project θα δίνει μεγαλύτερη έμφαση στον τομέα της εκπαίδευσης. Σχετικά με τους υποστηρικτές του project, η επιλογή και ο τρόπος υποστήριξης δεν είναι τυχαία, αφού πρόκειται για διεθνή καλλιτεχνικά δίκτυα και μουσικές πλατφόρμες που κάνουν σημαντική δουλειά βοηθώντας σύγχρονους δημιουργούς να γνωριστούν μεταξύ τους και να προβάλλουν και να εξελίσσουν το έργο τους, χωρίς να τους εκμεταλλεύονται, όπως δυστυχώς παρατηρούμε συχνά, αλλά με το να προστατεύουν τα δικαιώματά τους.

7. CIRCE_VueloLibre_cover

Cover of «Vuelo Libre» CIRCE Family Album
[released on 7MNS Music /December 15th 2014]

Όλα τα ως άνω συναισθήματα λοιπόν, με έχουν εμπνεύσει να ολοκληρώσω και την σύνθεση του έργου. Το album του «c i r c e :the black cut:» θα είναι διαθέσιμο εντός της Άνοιξης 2015, ξεκινώντας με την σύνθεση «Nectar 0.165»» που κυκλοφόρησε πρόσφαρα και λειτουργεί ως θεματικό του προοίμιο. Επίσης, στα τέλη Μαρτίου θα συμμετέχω στο Festival Parachute Light Zéro [ACT II, Γαλλία] και στον Παγκόσμιο Μουσικό Μαραθώνιο καταπολέμησης της Φυματίωσης που διοργανώνεται από τον Global Health Incubator και τον ραδιοφωνικό σταθμό του Topolò [Ιταλία], ενώ τον Απρίλιο, μια πρόσφατη συνεργασία με τον Chris Silver T [Purple Overdose, No Man’s Land] θα κυκλοφορήσει στην Plus Timbre.

Σημείωμα Επιλόγου, Άννας Στερεοπούλου: Με την Γιάννα γνωριστήκαμε σε μια εκδήλωση που συμμετείχαμε και οι δύο, με αφορμή την κινηματογραφική ταινία «Το Δέντρο και η Κούνια» («A Place Called Home» της Μαρίας Ντούζα), για την οποία έγραψα την μουσική. Από την πρώτη μας συζήτηση, διαισθάνθηκα πως πρόκειται για καλλιτέχνη με πλούσιο εσωτερικό κόσμο και θέλησα οπωσδήποτε να κρατήσω επαφή μαζί της. Η έναρξη της συνεργασίας μας ήρθε την στιγμή που έπρεπε και σίγουρα η Γιάννα, εκτός από Φίλη, είναι ένας από τους ανθρώπους που έχουν ειλικρινά αγαπήσει την «Κίρκη» και που συνεχίζει να με βοηθάει να εξελίξω το έργο, την έρευνα, αλλά και την ίδια μου την τέχνη, ακόμη και μέσω της παρούσας συνέντευξης. Είθε η δημιουργική μας συμπόρευση να συνεχιστεί.

Official Website: http://www.annastereopoulou.gr/
«c i r c e :the black cut:» [a/v report]: http://wp.me/p2zRWp-or

8. red project

Σημείωμα Επιλόγου, Γιάννας Τζιβελέκη: Θα ήθελα να ευχαριστήσω την Άννα για την εμπιστοσύνη και την έμπνευση στην διάρκεια της συνεργασίας μας μέσω της Κίρκης, για τις εικόνες που μου ξυπνά η μουσική της και για αυτήν την συνέντευξη που μοιραστήκαμε, η οποία ήταν σαν ένα μικρό ταξίδι που πραγματοποιήσαμε μαζί. Ελπίζω να έχουμε κι άλλα ταξίδια στο μέλλον. 

Imagenes: http://laversiondejana.blogspot.com
Palabras: http://buscandolaenie.blogspot.com

 [Ευχαριστούμε για την πρώτη παρουσίαση της κοινής μας συνέντευξης στα ισπανικά το blog La Pasión Griega]
[Για αγγλικά εδώ]

Advertisements