n o w h e r e

no/where or now/here?

Ψέλλισμα

Σαν άμμο μέσα απ’ τα δάχτυλα
ξεγλιστρούν οι στιγμές
κι ο χρόνος γίνεται μια μάσκα που φοράω
χωρίς να γνωρίζω.

Θα θελα η φλόγα που καίει τα σωθικά μου
να ντυνόταν ένα φόρεμα
να σε γοήτευε και να ξυπνούσε τις αισθήσεις
Τα νύχια μου να ήταν βαμμένα στο χρώμα του αίματος
Μόλις τα έμπηγα μέσα σου να λυτρώναν τις φλέβες σου
Και τα μαλλιά μου να έδιωχναν την θλίψη της νύχτας

Κι όταν θα αποφάσιζες να μ’ αγγίξεις εσύ
να γινόμουν ολόκληρη η γεύση μιας καινούργιας αλήθειας.

 

 

 

 

 

Advertisements

Τιμωρία

Γράψε εκατό φορές την φράση:
Δεν θα ξανά περιμένω ποτέ τίποτα από κανέναν
Κι ύστερα περίμενε
Κάνε καφέ, φαγητό, σχέδια, όνειρα
Και περίμενε
Περίμενε την επόμενη φορά που κάποιος δεν θα φανεί αντάξιος των περιστάσεων
Μην παραδεχτείς πως εσύ τον ανέβασες σε ένα βάθρο
που εκείνος δεν γνώριζε καν πως υπάρχει
Μην σκεφτείς πως η ανάγκη σου τον έχρισε στρατηγό του μυαλού σου
Φανοστάτη της φλόγας σου
Θεραπευτή του κορμιού σου
Μην διστάσεις ούτε στιγμή
αφού ήταν κι εκείνος εκεί διαθέσιμος να παίξει τον ρόλο
να σε χρεώσει με το ίδιο τίμημα.

Γιατί τι είναι η ζωή εκτός από ανταλλαγή ευθυνών του ενός προς τον άλλον;
Για το ποίος είναι το μεγαλύτερο θύμα;
Για το ποίος αξίζει τελικά να αθωωθεί
από αυτήν την ευθύνη
που σε κανένα σχολείο δεν μας δίδαξαν
πόσο κοστίζει;

Οι Κυριακές

Οι Κυριακές είναι βάρκες που επιπλέουν στων αναμνήσεων τη θάλασσα

Στον καλό καιρό της ψυχής ισορροπούν με της νηνεμίας τα πάθη
Εξοστρακίζουν τον πόνο
Στάζουν μελωμένες σιωπές σε μισόκλειστα χείλη

Στην φουρτούνα βουλιάζουν με την πρύμνη στα κύματα
Πολλαπλασιάζουν τον φόβο
Ξερνούν μελωδίες σε κιθάρες που τώρα πια σιώπησαν

Οι Κυριακές είναι κουφέτα ξεχασμένα σε ξεφτισμένα τούλια
Κασέτες σε συρτάρια που χωρίς κασετόφωνο δεν μπορούν να ακουστούν
Είναι γιορτές τελειωμένες που κανείς δεν μάζεψε τα αδειανά μας ποτήρια
Ταινίες που χωρίς εσένα

δεν θέλω να δω.

Επέκεινα

Ο άνθρωπος καταστρέφει τον πλανήτη
μα η φύση θα λέει πάντα την τελευταία λέξη
Τα σώματα μας θα γίνουν λίπασμα για τη γη
φαγητό για τα σκουλήκια

Η μόνη επανάσταση που μπορεί να πετύχει είναι το άγγιγμα
-όσο είναι καιρός, βιαστείτε-
Ο άνθρωπος έχει πόδια να στέκεται όρθιος
και χέρια για να αγκαλιάζει
Χωρίς την αγκαλιά δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει ο κόσμος
Ο καθένας μόνος του δεν αρκεί
Όσα τείχη κι αν χτίσει
Όσα σύνορα κι αν ορίσει
Αν δεν μάθει να αγγίζει
Δεν θα ελευθερωθεί ποτέ

Το μόνο επέκεινα που μπορεί να μας λυτρώσει
θα είναι πάντα μια αγκαλιά στο παρόν

Υπομονή

Υπάρχει ένας τόπος που ο χρόνος δεν υπάρχει
Η βροχή πέφτει ανάποδα
Τα δέντρα μεγαλώνουν προς τα μέσα
Τα ποτάμια φτάνουν μέχρι τα βουνά
Τα βουνά αγγίζουν τα σύννεφα
Στα σύννεφα κοιμούνται εραστές
που δεν φοβούνται μην χωρίσουν
Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει.

Όλοι καταγόμαστε από εκεί
κι εκεί θα επιστρέψουμε μια μέρα.

Εκκλησίες

Τα σώματα που αγαπάμε είναι εκκλησίες.
Χρειάζεται πίστη για να τα διαλέξεις
Κατάνυξη για να τα ασπαστείς
Να κάνεις τον σταυρό σου πριν διαβείς

Αν δεν πιστεύεις
είναι δοχεία κενά
τουριστικά τα προσεγγίζεις
κι ύστερα ούτε που θυμάσαι πια.

Τα σώματα που αγαπάμε είναι εκκλησίες
Αν δεν νιώσεις δέος, απόγνωση
Ανάγκη από κει να κρατηθείς
Αν δεν τα χρειάζεσαι
Η προσευχή σ’ αυτά δεν σε λυτρώνει.

zoom out/fade to black

Γέμισε το σπίτι με βροχή
Ξαγρύπνησα να σε κοιτάζω να κοιμάσαι
Μα ήσουν σ’ άλλη εποχή/σ’ άλλο δωμάτιο/σ’ άλλη γη
Ατάραχη η σιωπή σου να με σκίζει
Στα χέρια σου είχες κρύψει έναν αποχαιρετισμό
Δεν τον άφηνες/δεν τον έδινες/δεν τον ήθελες
Σου μάτωνε το χέρι/δεν μιλούσες
Να μην ξέρω αν έρχεσαι/αν λείπεις/αν πονάς
Δεν έλεγες κουβέντα/δεν μπορούσες;

Ήθελα να σου γνέψω/ήθελα να σε βρίσω/ήθελα να σ’ αγαπώ
Μα δεν ήσουν
Η σιωπή σου ερχόταν από μακριά
Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό
Η αγκαλιά μου ήταν αδειανή
Εγκυμονούσα
Σε γύρευα/σε δίψαγα/σε έδιωχνα
Μα δεν μιλούσες

Είμαι φτωχή χωρίς εσένα/δεν το ξέρεις;/ψιθύρισα
Τα χρώματα δεν έχουν προοπτική
Τα τραγούδια δεν έχουν λόγια
Τα σύννεφα δεν έχουν ουρανό
Δεν μιλούσες

Μόνο εκεί που ήσουν ήξερα να γίνομαι
κορίτσι/και λουλούδι/και ευτυχώς
και να γελάω/έκλαψα

Δεν μιλούσες

Δεν ήσουν
Δεν ήρθες
Τώρα καθόλου θα σε έχω στην ζωή μου
Είναι κι αυτό μια παρουσία, σκέφτηκα

Δεν μιλούσες

[ακούγεται/ταξιδεύει εδώ]