n o w h e r e

no/where or now/here?

Τιμωρία

Γράψε εκατό φορές την φράση:
Δεν θα ξανά περιμένω ποτέ τίποτα από κανέναν
Κι ύστερα περίμενε
Κάνε καφέ, φαγητό, σχέδια, όνειρα
Και περίμενε
Περίμενε την επόμενη φορά που κάποιος δεν θα φανεί αντάξιος των περιστάσεων
Μην παραδεχτείς πως εσύ τον ανέβασες σε ένα βάθρο
που εκείνος δεν γνώριζε καν πως υπάρχει
Μην σκεφτείς πως η ανάγκη σου τον έχρισε στρατηγό του μυαλού σου
Φανοστάτη της φλόγας σου
Θεραπευτή του κορμιού σου
Μην διστάσεις ούτε στιγμή
αφού ήταν κι εκείνος εκεί διαθέσιμος να παίξει τον ρόλο
να σε χρεώσει με το ίδιο τίμημα.

Γιατί τι είναι η ζωή εκτός από ανταλλαγή ευθυνών του ενός προς τον άλλον;
Για το ποίος είναι το μεγαλύτερο θύμα;
Για το ποίος αξίζει τελικά να αθωωθεί
από αυτήν την ευθύνη
που σε κανένα σχολείο δεν μας δίδαξαν
πόσο κοστίζει;

Advertisements

Οι Κυριακές

Οι Κυριακές είναι βάρκες που επιπλέουν στων αναμνήσεων τη θάλασσα

Στον καλό καιρό της ψυχής ισορροπούν με της νηνεμίας τα πάθη
Εξοστρακίζουν τον πόνο
Στάζουν μελωμένες σιωπές σε μισόκλειστα χείλη

Στην φουρτούνα βουλιάζουν με την πρύμνη στα κύματα
Πολλαπλασιάζουν τον φόβο
Ξερνούν μελωδίες σε κιθάρες που τώρα πια σιώπησαν

Οι Κυριακές είναι κουφέτα ξεχασμένα σε ξεφτισμένα τούλια
Κασέτες σε συρτάρια που χωρίς κασετόφωνο δεν μπορούν να ακουστούν
Είναι γιορτές τελειωμένες που κανείς δεν μάζεψε τα αδειανά μας ποτήρια
Ταινίες που χωρίς εσένα

δεν θέλω να δω.

Επέκεινα

Ο άνθρωπος καταστρέφει τον πλανήτη
μα η φύση θα λέει πάντα την τελευταία λέξη
Τα σώματα μας θα γίνουν λίπασμα για τη γη
φαγητό για τα σκουλήκια

Η μόνη επανάσταση που μπορεί να πετύχει είναι το άγγιγμα
-όσο είναι καιρός, βιαστείτε-
Ο άνθρωπος έχει πόδια να στέκεται όρθιος
και χέρια για να αγκαλιάζει
Χωρίς την αγκαλιά δεν πρόκειται ποτέ να αλλάξει ο κόσμος
Ο καθένας μόνος του δεν αρκεί
Όσα τείχη κι αν χτίσει
Όσα σύνορα κι αν ορίσει
Αν δεν μάθει να αγγίζει
Δεν θα ελευθερωθεί ποτέ

Το μόνο επέκεινα που μπορεί να μας λυτρώσει
θα είναι πάντα μια αγκαλιά στο παρόν

Υπομονή

Υπάρχει ένας τόπος που ο χρόνος δεν υπάρχει
Η βροχή πέφτει ανάποδα
Τα δέντρα μεγαλώνουν προς τα μέσα
Τα ποτάμια φτάνουν μέχρι τα βουνά
Τα βουνά αγγίζουν τα σύννεφα
Στα σύννεφα κοιμούνται εραστές
που δεν φοβούνται μην χωρίσουν
Γιατί ο χρόνος δεν υπάρχει.

Όλοι καταγόμαστε από εκεί
κι εκεί θα επιστρέψουμε μια μέρα.

Εκκλησίες

Τα σώματα που αγαπάμε είναι εκκλησίες.
Χρειάζεται πίστη για να τα διαλέξεις
Κατάνυξη για να τα ασπαστείς
Να κάνεις τον σταυρό σου πριν διαβείς

Αν δεν πιστεύεις
είναι δοχεία κενά
τουριστικά τα προσεγγίζεις
κι ύστερα ούτε που θυμάσαι πια.

Τα σώματα που αγαπάμε είναι εκκλησίες
Αν δεν νιώσεις δέος, απόγνωση
Ανάγκη από κει να κρατηθείς
Αν δεν τα χρειάζεσαι
Η προσευχή σ’ αυτά δεν σε λυτρώνει.

zoom out/fade to black

Γέμισε το σπίτι με βροχή
Ξαγρύπνησα να σε κοιτάζω να κοιμάσαι
Μα ήσουν σ’ άλλη εποχή/σ’ άλλο δωμάτιο/σ’ άλλη γη
Ατάραχη η σιωπή σου να με σκίζει
Στα χέρια σου είχες κρύψει έναν αποχαιρετισμό
Δεν τον άφηνες/δεν τον έδινες/δεν τον ήθελες
Σου μάτωνε το χέρι/δεν μιλούσες
Να μην ξέρω αν έρχεσαι/αν λείπεις/αν πονάς
Δεν έλεγες κουβέντα/δεν μπορούσες;

Ήθελα να σου γνέψω/ήθελα να σε βρίσω/ήθελα να σ’ αγαπώ
Μα δεν ήσουν
Η σιωπή σου ερχόταν από μακριά
Το δωμάτιο ήταν σκοτεινό
Η αγκαλιά μου ήταν αδειανή
Εγκυμονούσα
Σε γύρευα/σε δίψαγα/σε έδιωχνα
Μα δεν μιλούσες

Είμαι φτωχή χωρίς εσένα/δεν το ξέρεις;/ψιθύρισα
Τα χρώματα δεν έχουν προοπτική
Τα τραγούδια δεν έχουν λόγια
Τα σύννεφα δεν έχουν ουρανό
Δεν μιλούσες

Μόνο εκεί που ήσουν ήξερα να γίνομαι
κορίτσι/και λουλούδι/και ευτυχώς
και να γελάω/έκλαψα

Δεν μιλούσες

Δεν ήσουν
Δεν ήρθες
Τώρα καθόλου θα σε έχω στην ζωή μου
Είναι κι αυτό μια παρουσία, σκέφτηκα

Δεν μιλούσες

[ακούγεται/ταξιδεύει εδώ]

Ως το τέλος.

Μια μέρα θα πεθάνουμε όλοι.
Θα μας θάψουν κάτω απ’ το χώμα μέσα σε ένα φέρετρο φτιαγμένο από σιωπή και μοναξιά.
Σιγά σιγά θα μας τρων τα σκουλήκια.
Θα λιώσουμε.

Ό,τι έκανα στην ζωή μου το έκανα με αυτήν την προοπτική.
Δόθηκα πολύ ξέροντας πως δεν θα είμαι πάντα εδώ για να δίνομαι.
Μέθυσα για να χάσω τον εαυτό μου, να μη θυμάμαι το μέλλον μου.
Αγκάλιασα με ζέση, φιλήθηκα με πάθος.
Αγάπησα παράφορα, βούτηξα στα βαθιά πάντα διψώντας.
Ό,τι έχω δικό μου το δώρισα.
Πάντα μ’ αυτήν την προοπτική.
Ας μείνει για τα σκουλήκια ό,τι λιγότερο.
Ας έχω αφήσει εδώ ό,τι πιο δικό μου.
Ακατέργαστη ζωή σε απόγνωση.
Πάντα διψώντας.
Ως το τέλος.

Η περιουσία μας δεν είναι αυτά που εισπράττουμε.
Αλλά αυτά που δίνουμε μονάχα.

 

[Καλό ταξίδι Θάνο…]