n o w h e r e

no/where or now/here?

Tag: poem

not another love poem

Θα σου έγραφα γράμματα ερωτικά,
τραγούδια που η μελωδία τους θα σε στοίχειωνε τα βράδια
παραμύθια που θα σου έκλεβαν το μυαλό.
Αλλά η θέρμη από τις λέξεις μου θα σε έκαιγαν σαν τις διαβάζεις
και οι μελωδίες θα σε άφηναν μισό, οι ιστορίες μου χωρίς μυαλό.
Κι εγώ σε θέλω ολόκληρο.
Γι’ αυτό σωπαίνω.

Γιατί η αγάπη γεννιέται στην σιωπή.
Τρέφεται με την απουσία.
Και δίνεται μέσα από τις άκρες των δαχτύλων μου που περιμένουν να σ’ αγγίξουν.

Η μοναξιά του λιμανιού

Τα πλοία έρχονται και φεύγουν.
Το λιμάνι δεν το σκέφτεται κανείς.
Πως είναι πάντα έτοιμο για αποχαιρετισμούς,
πάντα δεκτικό σε καλωσορίσματα.
Το λιμάνι στέκει πάντα εκεί.
Χωρίς αυτό τα πλοία θα έμεναν ορφανά.
Οι επιβάτες μετέωροι.

Κι εγώ χωρίς προβλήτα να σε περιμένω.

Φράχτες

Περιφραγμένος κήπος η αγάπη σου,
την βλέπω μα δεν μπορώ να πλησιάσω.
Πνίγομαι εγώ απ’ έξω αν και ελεύθερη,
μια φυλακή ο κόσμος μακριά σου.

Να μείνω λέω και με διώχνουν τα αγκάθια σου,
περιφραγμένος με κοιτάς και άστεγος.
Να με έδιωχνες τουλάχιστον να μην έβλεπα.
τον φράχτη να ματώνει την καρδιά σου.

Θα φύγω λέω κι όλο μένω να σε κοιτώ,
περιφραγμένος όπως στέκεις κι άγονος.
Να μ’ άφηνες τουλάχιστον τον φράχτη να περνώ,
να μπόλιαζα με ελπίδα τα όνειρα σου.

Περιφραγμένη έμεινε μόνη κι η αγάπη μου,
να περιμένει ένα σημάδι, μια σου κίνηση.
Βουβός με ακούς να ψιθυρίζω από απόσταση
η μόνη ελευθερία που ποθώ,

 

η αγκαλιά σου.

.

.

Άσθμα

Άσθμα η ζωή, δεν βγαίνει χωρίς ένα χέρι να σου σφίγγει το χέρι.
Χωρίς μια κουβέντα φιλί πριν νυχτώσει.
Χωρίς μια αγκαλιά να νομίζεις πως κάπου χωράς.

Άσθμα, η ζωή.
Πάντα να σου λείπει λίγο ακόμα οξυγόνο.

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Το στόμα

Δεν είχα στόμα.
Μιλούσα με τα χέρια.
Χαμογελούσα με τα μάτια.
Φώναζα μέσα απ’ τη κοιλιά.
Για καιρό, δεν είχα στόμα.

Όταν σε γνώρισα έγινε η αγωνία μου αστραπή.
Πως θα με φιλούσες;
Χωρίς στόμα εγώ,
να χαϊδεύω ήξερα
μόνο με τη σκέψη.

Κι όμως, μια μέρα εσύ
με φίλησες χωρίς να ξέρεις.
Κι έμαθα τότε εγώ
πως το στόμα φτιάχνεται μέσα από φιλιά.

νότος

Θα βρω ένα μικρό σημάδι σε μιαν άκρη σου
και θα κάνω εκεί τις διακοπές μου.

Θα είναι το σημάδι αυτό ο νότος μου, το ξέγνοιαστο μεθύσι μου, η θάλασσα μου.
Όταν ξαπλώνεις δίπλα μου εγώ θα ερωτοτροπώ μαζί του.
Δεν θα το ξέρεις, μα θα είναι το πλοίο μου κι ο αέρας που φυσάει τα μαλλιά μου.
Εκεί θα κρύβομαι, εκεί θα επιστρέφω όταν θέλω να ξεκουραστώ.
Θα είναι η παραλία μου και η αλμύρα που μου τσούζει τα μάτια.
Σε σένα δεν θα πω τίποτα,
θα το ξέρω μονάχα εγώ.
Κι ίσως το υποψιαστεί για λίγο το ίδιο το σημάδι σου.
Από το πόσο τρυφερά θα το φιλώ
Κάθε φορά που θα έρχεται η στιγμή να το αποχαιρετήσω.

νύχτες

Τις νύχτες με σκεπάζει πάντα η θλίψη.
Απόηχος μαχών που ακόμα φοράω τα σημάδια τους στολίδια.
Το σεντόνι φυλάει το σχήμα από φόβους που με έπλασαν για να αποκοιμιέται εκεί η νύστα μου.
Το μαξιλάρι μουσκεμένο θυμίζει τα δάκρυα που άλλοτε το πότιζα μέχρι να το πάρει ο ύπνος.

Τώρα ο ύπνος παίρνει εμένα.
Κι ονειρεύομαι νύχτες που με κρατάς αγκαλιά
κι έχουμε κι οι δυο τις θλίψεις μας σκεπάσματα.
Είναι όμως δυο θλίψεις που κοιμούνται αγκαλιασμένες.

Κι έτσι εγώ μπορώ πια να ξεκουράζομαι.